Triple Frontier: Οι προσδοκίες καταρρέουν γρήγορα σε μία άνευρη ταινία δράσης

0

Ο ήχος των Metallica δεν είναι αρκετος για μια καλή ταινία δράσης.

Οι σειρές του Netflix τείνουν να γίνουν μονοπώλιο για εκατομμύρια θεατές ανά τον πλανήτη. Η streaming πλατφόρμα έχει μπει για τα καλά στις ζωές μας με άπειρο υλικό για ατελείωτη παρακολούθηση και μείωση της κοινωνικής μας ζωής. Δυστυχώς όμως όσο καλές είναι οι σειρές, τόσο κακές είναι οι περισσότερες από τις ταινίες του. Το οσκαρικό Roma του Alfonso Cuaron και το Ballad of Buster Scruggs των αδερφών Cohen αποτελούν δύο από τις εξαιρέσεις στον κακό σωρό των ταινιών του Netflix.

Έτσι λοιπόν το βάρος έχει αρχίσει να πέφτει και στην παραγωγή πιο σοβαρών ταινιών, προσελκύωντας σκηνοθέτες και ηθοποιούς πρώτης γραμμής, ώστε το Netflix να αποτελέσει ένα δυνατό όνομα και στον κινηματογραφικό χώρο. Το Triple Frontier είχε όλα φόντα για να μπει και αυτό στην λίστα των ταινιών που ξεχωρίζουν και μέχρι ένα σημείο έδειξε ότι μπορεί να τα καταφέρει και να αποτελέσει ένα δυνατό action δράμα. Από την μέση και μετά όμως οι προσδοκίες καταρρέουν και η ταινία καταλήγει να είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

5 πρώην πεζοναύτες αποφασίζουν να ληστέψουν τον αρχηγό του καρτέλ ναρκωτικών στην περιοχή του Αμαζονίου που ενώνει το Περού, την Κολομβία και την Βραζιλία. Μετά την επίτευξη της ληστείας τα πράγματα αρχίζουν να κυλάνε στραβά.

Η ταινία προσπαθεί αρχικά να συνδυάσει τον κυνικό ρεαλισμό του Sicario με την λογική ενός heist movie στα πρότυπα του Heat και του The Town και μέχρι ένα σημείο τα καταφέρνει αρκετά καλά. Το επίκεντρο εδώ είναι η παραμέληση των πεζοναυτών μετά την συμμετοχή τους στους πολέμους που έκαναν οι ΗΠΑ και η αδίκια που υπόκεινται στην κανονική τους ζωή, παρά τις θυσίες που έκαναν για την πατρίδα τους. Ένα ομολογουμένως τετριμμένο υλικό που όμως με την σωστή εκτέλεση θα μπορούσε να αποδώσει καρπούς.

Δυστυχώς το ρεαλιστικό κλίμα πάει περίπατο από το πρώτο μισό και μετά, με τους κεντρικούς χαρακτήρες να επιδίδονται σε φτωχές ηθικολογίες, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις εγκληματικές πράξεις τους. Σε αντίθεση με το εξαιρετικό Sicario όπου τα ζητήματα ηθικής ενσωματώνονται αρμονικά μέσα σε ένα κλίμα κυνισμού, εδώ πέρα το σενάριο χάνει γρήγορα όποια κάτευθυνση φιλοδοξούσε να πάρει και αναλώνεται σε μία κριτική τύπου ”η απληστία είναι κακή”. Μία ταινία όμως που έχει το περιτύλιγμα ενός σοβαρού action drama με τέτοιο περιεχόμενο δεν πάει πουθενά.

Το καστ είναι πολύ δυνατό, αποτελούμενο από τους Oscar Isaac (Ex Machina), Ben Affleck, Pedro Pascal (Narcos), Charlie Hunnam (Sons of Anarchy) και Garrett Hedlund (Tron: Legacy), με την χημεία μεταξύ τους να είναι αρκετά καλή, αλλά όχι αρκετή για να σώσει την ταινία από τους φτωχούς διαλόγους και την υπεραπλούστευση του σεναρίου. Οι Isaac και Affleck είναι σαφέστατα οι πρωταγωνιστές αλλά και οι υπόλοιποι αξιοποιούν σχετικά καλά τον χρόνο συμμετοχής τους και γίνονται πιστευτοί ως μία ομάδα που έχει κοινό παρελθόν. Οι σκηνές δράσης είναι καλά σκηνοθετημένες, αλλά σαφώς κατώτερες σε ένταση με αντίστοιχες του είδους με την σκηνή της ληστείας να αποτελεί ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι σε μία κατά τα άλλα άνευρη ταινία.

Το Triple Frontier προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στον δραματικό ρεαλισμό ενός Hurt Locker και την φόρμουλα μίας team-up ταινίας δράσης και ίσως το πρόβλημα του να βρίσκεται εκεί. Αν μιλούσαμε για μία action ταινία τύπου John Wick, χωρίς να παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αλλά να είναι αφάνταστα ψυχαγωγική, ίσως το αποτέλεσμα να ήταν καλυτερό.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here