Από την χειρότερη στην καλύτερη: Όλες οι ταινίες του John Carpenter στην σωστή σειρά

0

”Στην Γαλλία είμαι ένας auteur, στην Γερμανία ένας δημιουργός, στην Βρετανία ένας σκηνοθέτης είδους και στις ΗΠΑ ένας αλήτης.”

Δεν είμαστε σίγουροι αν έχει όντως ειπωθεί η συγκεκριμένη ατάκα από τον John Carpenter, το σίγουρο όμως είναι ότι συνοψίζει ακριβέστατα όλη την πορεία της καριέρας του. Ο ιδιοφυής δημιουργός, ο οποίος κατάφερε με ένα σχεδόν μηδαμινό μπάτζετ να ορίσει ένα ολόκληρο είδος, δεν εκτιμήθηκε όπως του άξιζε από το αμερικάνικο κοινό και τους κριτικούς. Αντίθετα, στην Ευρώπη αγαπήθηκε όσο λίγοι της εποχής του και σταδιακά απέκτησε ένα φανατικό κοινό που αδημονούσε για την επόμενη ταινία του.

Ο Carpenter ξεπήδησε την περίοδο που έκανε την εμφάνιση του το New Hollywood, με πρωτοστάτες τους Francis Ford Copolla, Martin Scorcese, Steven Spielberg, Brian De Palma και πολλούς άλλους ταλαντούχους δημιουργούς. Ήταν η εποχή μεγάλων ταινιών που επηρέασαν και επηρεάζουν ακόμα το σύγχρονο σίνεμα, μια εποχή που θεωρείται εντελώς δικαιολογημένα αξεπέραστη. Ο μεγαλωμένος στο Kentucky δημιουργός δεν απέκτησε ποτέ το πρεστίζ των προαναφερθέντων, η επιρροή του όμως είναι αναμφισβήτητα εξίσου σημαντική. Πρόκειται για τον ορισμό του ”μπροστά από την εποχή του” δημιουργού, ο οποίος κατάφερε να υλοποιήσει μεγάλες ιδέες σε ταινίες μικρής κλίμακας.

Το φαινομενικά μίνιμαλ στιλ του κατάφερνει να δένει άψογα με τις larger than life ιστορίες που αφηγούταν. Οι περισσότερες ταινίες του εξελίσσονται συνήθως σε μια τοποθεσία αλλά τα διακυβεύματα ήταν τεράστια, με χαρακτηριστικό δείγμα του την ”τριλογία της Αποκάλυψης” που αποτελούταν από τα ”The Thing”, ”Prince of Darkness” και ”In the Mouth of Madness”, από τις λίγες πετυχημένες απόπειρες μεταφοράς του λαβκραφτικού τρόμου στο σινεμά.

Το στιλ του όμως γινόταν πραγματικά ξεχωριστό χάρη στις μουσικές του επενδύσεις. Ο ίδιος, έχοντας κληρονομήσει την αγάπη για τη μουσική από τον πατέρα του, έκανε τις συνθέσεις των ταινιών του, δίνοντας μας μερικά αξέχαστα μουσικά themes όπως αυτό των ”Halloween”, ”Assault on Precinct 13” και όλων σχεδόν των ταινιών του. Ακόμα και όταν δεν τα έκανε ο ίδιος, φρόντιζε να συνεργαστεί με μεγάλους συνθέτες, όπως ο Ennio Morricone στο soundtrack του ”The Thing”, με αποτέλεσμα έναν υπέροχο συνδυασμό των ιδιαίτερων μουσικών στιλ των δύο καλλιτεχνών.

Ο Carpenter είχε μια αμφιλεγόμενη καλλιτεχνική πορεία ξεκινώντας από την τεράστια επιτυχία του ”Halloween” και στην ανάδειξη του σε master of horror στα 80ς, στην σταδιακή παρακμή του μέσα από εμπορικές αποτυχίες και κακές επιλογές. Παρά το τεράστιο ταλέντο του δεν μπορέσε να εξελιχθεί όσο εξελισσόταν το σινεμά και κάπως έτσι οδηγήθηκε στην απόσυρση, παραγκωνισμένος από το Hollywood.

Η αναβίωση όμως των 80ς την προηγούμενη δεκαετία και η εμφάνιση νέων δημιουργών, όπως οι Jordan Peele, David Robert Mitchell (It Follows), που είχαν επηρεαστεί από τον αμερικάνο σκηνοθέτη, επανέφεραν το όνομα του στο προσκήνιο. Επίσης τεράστια ονόματα σαν τους Quentin Tarantino και James Cameron έχουν δηλώσει ότι οι ταινίες του Carpenter αποτέλεσαν επιρροή για τις δικές τους, γεγονός που πιστοποιεί την αξία του στο σύγχρονο σινεμά.

Η τελευταία του ταινία ήταν το 2010, ευτυχώς όμως δεν χάθηκε από την επικαιρότητα χάρη στα εξαιρετικά μουσικά του άλμπουμς και την συμμετοχή του ως συνθέτης και παραγωγός στις τριλογία ”Halloween” του David Gordon Green. Πρόσφατα δήλωσε ότι θα ήθελε να γυρίσει μια μεταφορά του video game ”Dead Space”, κάτι που θα του ταίριαζε πολύ. Και να μην γυρίσει τίποτα όμως, η φιλμογραφία του είναι αρκετή για να τον κατατάσσουμε ψηλά στους αγαπημένους μας σκηνοθέτες.

Ο βασικός λόγος για την εκτίμηση που του τρέφουμε, πέρα από τις ταινίες του, είναι ότι ο ίδιος, ενώ θα μπορούσε να εξαργυρώνει επιταγές μόνο με το όνομα του, απέδειξε ότι είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης που ήθελε πρωτίστως να πειραματίζεται και να δημιουργεί. Δεν ακολούθησε την εύκολη οδό του κέρδους αλλά επικεντρώθηκε στο γνήσιο καλλιτεχνικό όραμα του, μία απόφαση που είχε επιπτώσεις στην καριέρα του αλλά πλέον του έχει χαρίσει την αναγνώριση που τόσο άδικα δεν λάμβανε.

Παρακάτω παραθέτουμε την προσωπική μας κατάταξη στην φιλμογραφία του John Carpenter, μια φιλμογραφία με κακές ταινίες, υποτιμημένες και πραγματικά αριστουργήματα. Όσοι/ες δεν τις έχετε δει, είναι ευκαιρία να διεισδύσετε στο έργο αυτού του τεράστιου δημιουργού και για τους υπόλοιπους ένας λόγος για να το απολαύσετε ξανά.

(Διευκρίνιση: Στην λίστα μας περιέχονται μόνο οι κινηματογραφικές ταινίες και όχι οι τηλεταινίες του και οι υπόλοιπες συμμετοχές του.)

18. Escape from Los Angeles

Στα 90ς ο Carpenter είχε αισθητή πτώση στην ποιότητα των ταινιών του αλλά το Escape from LA ήταν ένα ολοκληρωτικό χάλι. Η μόνη φορά που αποπειράθηκε να κάνει sequel σε ταινία του ήταν και η χειρότερη στιγμή του σε μία ταινία τόσο κακογυρισμένη και προβληματική σε όλα τα επίπεδα που είναι να απορείς πως πήρε έγκριση για γύρισμα. Τουλάχιστον το φινάλε μένει πιστό στον χαρακτήρα που έστησε στο Escape from NY αλλά δυστυχώς δεν σώζεται με τίποτα.

17. Dark Star

Η πρώτη κινηματογραφική προσπάθεια του Carpenter έχει ιστορικό ενδιαφέρον καθώς πρωταγωνιστεί ο Dan o’ Bannon, ο οποίος λίγα χρονιά μετα έγραψε το σενάριο του Alien. Κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε με μια παρωδία του ”2001: A Space Odyssey”, στην οποία υπάρχουν μερικά από τα στοιχεία που καθόρισαν το ύφος του Carpenter καθώς και η ικανότητα του να χρησιμοποιεί ευρηματικά το ελάχιστο μπάτζετ που εκάστοτε είχε, αλλά η αλήθεια είναι ότι βλέπεται πολύ δύσκολα. Πέρα από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, δεν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος να τη δεις.

16. The Ward

Ο Carpenter επέστρεψε ύστερα από εννιά χρόνια απουσίας για να γυρίσει την ταινία μεταφυσικού-ψυχολογικού τρόμου αλλά πέρα από κάποιες καλές στιγμές δεν καταφέρνει να είναι κάτι αξιομνημόνευτο. Το ενδιαφέρον concept δεν αξιοποιείται σωστά και η παρουσία της Amber Heard στον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν βοήθησε ιδιαίτερα. Μια ταινία που έχει ξεχαστεί δικαίως.

15. Village of the Damned

Μετά το ”The Thing”, το ”Village of the Damned” αποτελεί το δεύτερο remake που καταπιάστηκε ο Carpenter, πάνω στην πρωτότυπη ταινία του 1960. Μόνο που αυτή τη φορά το αποτέλεσμα βγήκε άνευρο και χωρίς σασπένς, δηλαδή χωρίς τα χαρακτηριστικά που ανέδειξαν τον Carpenter σε ”master of horror” στα 80ς. Ο πιο σημαντικός λόγος για να θυμάται κανείς την ταινία είναι ότι αποτελεί την τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του original Superman, Christopher Reeve, λίγο καιρό πριν πάθει το φρικτό ατύχημα που τον καθήλωσε σε αναπηρική καρέκλα μέχρι το τέλος της ζωής του.

14. Memoirs of an Invisible Man

Η αρχή της πτώσης του Carpenter. Παρόλο που είχε καλό budget, στιβαρό καστ και έναν Chevy Chase να βρίσκεται ακόμα στα ντουζένια του, η ταινία δυστυχώς δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την μετριότητα. Ο Carpenter ήθελε περισσότερο μυστήριο στην ταινία του σε αντίθεση με τον Chase που προτιμούσε πιο έντονο κωμικά στοιχεία, με αποτέλεσμα μια έλλειψη χημείας που οδήγησε σε μία συμπαθητική αλλά ανάλατη ταινία. Βλέπεται πάντως άνετα μεσημεράκι Σαββατοκύριακου.

13. Ghosts of Mars

Εδώ μιλάμε για μία ιδιαίτερη περίπτωση ταινίας καθώς ήταν αυτή που ουσιαστικά σήμανε την απόσυρση του μεγάλου σκηνοθέτη. Στην πράξη βέβαια έχουμε μια απολαυστικά κακή ταινία. Το πρώτο μισό προσπαθεί να σετάρει τους χαρακτήρες ανεπιτυχώς, είναι κακογυρισμένο και γενικά είναι δύσκολο να το παρακολουθήσεις. Αν όμως αντέξεις, το δεύτερο μισό, σε αποζημιώνει με έναν ξέφρενο ρυθμό και ένα ανελέητο μακελειό που ανεβάζει κατακόρυφα το επίπεδο. Σε αυτό συμβάλλει και το πορωτικό soundtrack από τους Anthrax. Προτείνεται  με τζανκ φουντ και καλή παρέα.

12. Assault on Precinct 13

Η ταινία που έβαλε τον Carpenter στον κινηματογραφικό χάρτη. Η πλοκή, όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος ο Carpenter, είναι ουσιαστικά αντιγραφή του western ”Rio Bravo”, με πινελιές από το ”Night of the Living Dead” του George Romero, τοποθετημένη στην ζούγκλα του Λος Άντζελες. Ο Carpenter με ελάχιστο budget δείχνει το ταλέντο στο να στήνει ένταση και αγωνία και κάνει εμφανές στους κινηματογραφικούς κύκλους ότι πρόκειται για μία ξεχωριστή περίπτωση δημιουργού. Από την άλλη οφείλουμε να πούμε ότι η ταινία έχει παλιώσει αρκετά και δεν είναι σίγουρο πόσο μπορεί να εκτιμηθεί από το σύγχρονο κοινό.

11. Vampires

Την περίοδο που είχαν κάνει πάταγο τα ”From Dusk till Dawn” και ”Blade”, ο Carpenter έβγαλε την δίκη του πρόταση πάνω στην μυθολογία των βρυκολάκων και είναι αφάνταστα απολαυστική. Ένας εξαιρετικός συνδυασμός western και horror και ένας σκληρός καριόλης James Woods, συνθέτουν την τελευταία καλή ταινία του αμερικάνου δημιουργού, η οποία, όπως οι περισσότερες που γύρισε, έμεινε στην αφάνεια.

10. Starman

Το ”Starman” αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στην φιλμογραφία του Carpenter καθώς είναι η πρώτη φορά που τον βλέπουμε να ξεφεύγει από το κυνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών και να φτιάχνει μία sci-fi ιστορία αγάπης μεταξύ ενός εξωγήινου και ενός ανθρώπου. Εδώ ο Carpenter βγάζει γνήσιο συναίσθημα, με την βοήθεια ενός καταπληκτικού Jeff Bridges στον ομώνυμο ρόλο και αποδεικνύει ότι μπορεί να διαχειριστεί έξοχα και άλλα κινηματογραφικά είδη, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.

9. The Fog

Το ”Halloween” μπορεί να τον σύστησε στο ευρύ κοινό, το ”The Fog” όμως τον καθιέρωσε σε ένα από τα μεγάλο ονόματα του 80ς horror. O Carpenter καταπιάνεται αυτή τη φορά με το folklore και δημιουργεί μία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα από το πρώτο εώς το τελευταίο λεπτό και σε συνδυασμό με το υπέροχο soundtrack του, γυρίζει μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες του.

8. Christine

Με τον John Carpenter στα 80ς να αποτελεί το συνώνυμο του τρόμου και τον Stephen King στα ντουζένια του, η συνεργασία των δύο μετρ του είδους ήταν αναπόφευκτη. Ένα σενάριο, το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα ήταν γελοίο, αποκτά ενδιαφέρον χάρη στην ατμοσφαίρα του Carpenter και η Christine αποκτά μία τρομακτική υπόσταση που θα σε κάνει να ξανασκεφτείς την σχέση με το αυτοκίνητο σου.

7. Big Trouble in Little China

Ο Carpenter στήνει ένα ξέφρενο πανηγύρι δράσης και φαντασίας στην πιο απενοχοποιημένη ταινία του. Τo ”Big Trouble in Little China” λειτουργεί τόσο ως παρωδία των action ταινιών της εποχής όσο και ως ένας απολαυστικός φόρος τιμής στις ασιατικές ταινίες πολεμικών τεχνών. Αξίζει να αναφερθεί ότι αποτέλεσε έμπευση για τον χαρακτήρα του Raiden στην σειρά videogames του Mortal Kombat.

6. Escape from New York

Η ταινία που εισήγαγε έναν από τους πιο υποτιμημένους αντιήρωες της ποπ κουλτούρας. Βασισμένος πάνω στον Clint Eastwood, ο Snake Plissken αποτέλεσε έναν μοναχικό πιστολέρο που πλανιέται σε μια Νέα Υορκή που έχει γίνει μια πόλη φυλακή, σε μια αποστολή που δεν ζήτησε ποτέ. Ατμοσφαιρικό, βίαιο και απίστευτα κουλ, το Escape from New York είναι ένα sci-fi western που μόνο ένας δημιουργός σαν τον Carpenter μπορούσε να γυρίσει.

5. Prince of Darkness

Η δεύτερη ταινία της ”τριλογίας της Αποκάλυψης” του Carpenter είναι άλλο ένα εξαίσιο δείγμα του τρόμου των 80ς και από την φιλμογραφία του ίσως να είναι και η πιο υποτιμημένη καθώς δεν μνημονεύεται όσο οι υπόλοιπες του. Ο Carpenter θέτει ως θεματική την αντίθεση θρησκείας – επιστήμης αλλά και την αναπάντεχη ένωσή τους, όταν μια ομάδα επιστημόνων και ενός ιερέα έρχονται αντιμέτωποι με τον επικείμενο ερχομό του Αντίχριστου στην Γη. Το ”Prince of Darkness” περιέχει μερικές από τις καλύτερες εικόνες που έχει συνθέσει ο Carpenter στην καριέρα του και αξίζει να βρίσκεται στις υψηλές θέσεις της φιλμογραφίας του.

4. In the Mouth of Madness

Εδώ μιλάμε για την τελευταία μεγάλη ταινία του Carpenter. Από τις καλύτερες απεικονίσεις του Λαβκραφτιανού τρόμου στο σινεμά, το ”In the mouth of Madness” είναι μια κατάβαση στον εφιάλτη, μία horror ταινία χαμηλών τόνων και αποκαλυπτικών διαστάσεων, συνοδευόμενη από την χαρακτηριστική ατμόσφαιρα του δημιουργού της, μια ταινία που φαίνεται να ξεπήδησε από τα πιο σκοτεινά μυαλά των μεγάλων συγγραφέων του λογοτεχνικού τρόμου. Το ”In the Mouth of Madness” είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του 90ς horror και της ιδιοφυίας του Carpenter.

3. They Live

Ο Carpenter σε πολλές από τις ταινίες του αμφισβητούσε τις εξουσιαστικές δομές είτε υπόγεια είτε εμφανέστατα. Εδώ το πάει στα άκρα και παίρνει ξεκάθαρη πολιτική θέση. Το ”They Live” το έγραψε για να κατακρίνει την πολιτική του Ρίγκαν που είχε οδηγήσει σε μεγάλη αύξηση της οικονομικής ανισότητας, καταλήγοντας εν τέλει σε μια κριτική του αμερικάνικου καπιταλισμού και της απάνθρωπης λογικής του. Υπέροχη b-movie αισθητική που στηρίζεται πάνω στην επιβλητική παρουσία του παλαιστή Roddy Piper, ο οποίος έγραψε κινηματογραφική ιστορία με μία από τις πιο badass ατάκες που έχουμε ακούσει.

2. Halloween

Τι να πούμε γι’ αυτή την θρυλική ταινία. Μία ταινία ορόσημο για το είδος του τρόμου και η απόδειξη της ιδιοφυίας του Carpenter. Με ένα πενιχρό μπάτζετ και μια μάσκα δέκα δολαρίων o Carpenter δημιούργησε το απόλυτο slasher movie, εδραιώσε τον μασκοφόρο δολοφόνο ως πρότυπο για το horror και καθιέρωσε συμβάσεις που ακολουθούνται μέχρι σήμερα από τις αντίστοιχες του είδους. Το ”Halloween” έδωσε στον Carpenter το προσωνύμιο ”master of horror”, ένα προσωνύμιο που δεν ειπώθηκε ποτέ για κανέναν άλλο δημιουργό.

1. The Thing

Το ανυπέρβλητο αριστούργημα του Carpenter και ίσως το καλύτερο remake που έχει γυριστεί. O Carpenter παίρνει την 50ς sci-fi ταινία του αγαπημένου του σκηνοθέτη, Howard Hawks, και την ξεπερνάει, στήνοντας μια ιστορία παράνοιας και τρόμου στην παγωμένη Ανταρκτική. Τα πρακτικά εφέ είναι μέχρι και σήμερα αξεπέραστα, με τον Carpenter να στήνει σκηνές απόλυτης φρίκης αλλά ο πραγματικός τρόμος είναι η σταδιακή παράδοση στην αβεβαιότητα και τον παραλογισμό. Τα έχουμε αναλυτικότερα εδώ. Μία από τις καλύτερες sci-fi/horror ταινίες όλων των εποχών και για εμάς η καλύτερη του Carpenter.