«The Flash»: Όσο γρήγορα και αν τρέχεις δεν ξεφεύγεις ποτέ από το παρελθόν σου

Για την (αλλοπρόσαλη είναι η αλήθεια) αφήγηση του ενιαίου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, το πιο κομβικό «γεγονός» έχει υπάρξει με διαφορά η σύγκρουση ανάμεσα στον Superman και τον Zod, που είδαμε προ δεκαετίας στην τελευταία πράξη του «Man of Steel». Ήταν το γεγονός που φανέρωσε στα ανθρώπινα μάτια τον Superman, υπήρξε η αφετηρία του «Batman V Superman» και κατ’ επέκταση η συνέπεια που έκανε αναγκαία τη συγκρότηση της Justice League. Όπως η ιστορία που κάνει κύκλους σαν ένα σπιράλ με τα ανοδικά και τα καθοδικά του σημεία, ο κύκλος του DCEU έκλεισε δέκα χρόνια μετά την δημιουργία του και έτσι, τα πάντα επιστρέφουν και πάλι στην αρχή τους. Διαφοροποιημένα ωστόσο μιας και ο χρόνος μπορεί να κάνει κύκλους αλλά ποτέ δεν παραμένει ίδιος: κάθε στιγμή παύει να υπάρχει τη στιγμή που συντελείται και αυτό ποτέ δεν αλλάζει. Ούτε καν με ένα ταξίδι στον χρόνο.

Αυτή την επώδυνη διαπίστωση θα κάνει ο Flash, ο υπερήρωας που με την σόλο ταινία του έρχεται για να δώσει φινάλε στο σύμπαν της DC με την ομώνυμη ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί: το «The Flash». Συνοδοιπόρος του Batman μετά τα γεγονότα του «Justice League» (και για την ακρίβεια, της «Snydercut» εκδοχής του), τραυματισμένος ψυχολογικά από μικρό παιδί λόγω της ανεξιχνίαστης δολοφονίας της μητέρας του αλλά και του γεγονότος ότι ήταν ο πατέρας του που κατηγορήθηκε για αυτή και πέρασε όλη τη ζωή του στη φυλακή, ο Flash ανακαλύπτει πως μπορεί να ταξιδεύσει στον χρόνο και να επιχειρήσει να «διορθώσει» τα πράγματα. Αγνοεί τις συμβουλές του μέντορά του (του Batman) και φυσικά το πληρώνει…

Ο Flash θα γυρίσει πίσω τον χρόνο αλλά άθελα του θα βρεθεί σε ένα άλλο, εναλλακτικό σύμπαν. Η μητέρα του εδώ ζει, ο έτερος εαυτός του είναι ένα κακομαθημένο, κουραστικό κωλόπαιδο που δεν έχει τις υπερηρωικές του δυνάμεις και ο Zod ετοιμάζεται να έρθει στη Γη χωρίς αντίπαλο όμως αυτή τη φορά, μιας και ο Superman σε αυτό το σύμπαν δεν υπάρχει. Ο πρωταγωνιστής μας και ο εναλλακτικός εαυτός του πάνε να βρουν τον Batman, τον μοναδικό υπερήρωα αυτής της πραγματικότητας που υπάρχει. Αλλά και αυτός είναι ένας άλλος Batman, όχι ο «δικός του»: είναι ο Batman του γοτθικού σύμπαντος του Τιμ Μπάρτον

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι spoiler φυσικά, το ακριβώς ανάποδο: τα trailer προώθησης του «The Flash» σπάμαραν τόσο πολύ την φιγούρα του Μάικλ Κίτον ως Batman, χτυπώντας με οριακά χυδαίο τρόπο τα καμπανάκια νοσταλγίας όσων από εμάς μεγαλώσαμε με αυτή την μπατμανική εκδοχή, που το «The Flash» κατέληξε να είναι πολυαναμενόμενο όχι τόσο για τον κεντρικό του πρωταγωνιστή (που εδώ «ζωντανεύει» από τον Έζρα Μίλερ, ο οποίος έχει βρεθεί στα όρια του canceling για τα «εξωκινηματογραφικά» του πεπραγμένα, γεγονός που βαραίνει την ταινία) αλλά κυρίως, για την μεγάλη επιστροφή του Κίτον στον ρόλο που τον καθόρισε: κάποιοι σκεφτήκαμε ευθέως ότι όσο φόλα και αν προμηνύεται η ταινία, το να χάσουμε την ευκαιρία να ξαναδούμε τον Μάικλ Κίτον ως Batman δεν έπαιζε.

Το πραγματικό ερώτημα βέβαια αναφορικά με το «The Flash» ήταν αν έχει να πει μια αληθινή ιστορία ή απλά θα ήταν μια μεγάλη πρόφαση για ένα ανελέητο fan service. Και παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι πήγαμε να το δούμε ελπίζοντας το πρώτο, η λογική μέσα μας έλεγε πως θα έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο. Άλλωστε, μπορεί το εύρημα του multiverse, που έχει γίνει η νέα μόδα των υπερηρωικών ταινιών, να αποτελεί δυνητικά ένα εργαλείο για να ειπωθούν καταπληκτικές ιστορίες, μπορεί πράγματι ως τέτοιο λειτούργησε στα «Spiderman: Into the Spiderverse» και «Spider-Μan: Across the Spider-Verse», ωστόσο άλλο το animation και οι ελευθερίες του και άλλο οι live action ταινίες. Ας μην κρυβόμαστε: αν απαλλαγόμασταν από τον φανμποϊσμό και κάναμε ψύχραιμες προβλέψεις, το «The Flash» θα περιμέναμε να είναι μια κακή αντιγραφή του εξίσου απαράδεκτου «Spider-Man: Νο way home».

Υπό αυτή την έννοια το «The Flash» αποτελεί έκπληξη ακριβώς επειδή πρόκειται για μια κανονική ταινία – τουλάχιστον στο μεγαλύτερο κομμάτι της. Πολύ μακριά βέβαια από το να την θυμόμαστε για χρόνια και με τρανταχτές τεχνικές και αφηγηματικές αδυναμίες αλλά παρ΄όλα αυτά μια κανονική και μάλιστα, διασκεδαστική ταινία. Αποτελώντας σε μεγάλο βαθμό έναν φόρο τιμής στο «Back to the Future», το «Flash» παίζει με τα κινηματογραφικά είδη και τα χωροχρονικά παράδοξα του Sci-Fi αναδεικνύοντας μια geek ψυχή ενώ χειρίζεται με σεβασμό τους χαρακτήρες του και τους εξελίσσει (οι δυο Flash/Μπάρι Άλεν έχουν ένα πολύ ικανοποιητικό ταξίδι χαρακτήρων και η εξέλιξή τους είναι οριακά συναρπαστική). Είναι βέβαια λίγο άνιση στον τρόπο που χειρίζεται τους δευτερεύοντες χαρακτήρες: η Supergirl είναι αξιοπρεπής αλλά πάσχει από έλλειψη βάθους, ο Zod έχει βαρύτητα ως villain μόνο αν έχεις δει το «Man of Steel» και αντίθετα, ο Batman του Μάικλ Κίτον (ως η αυτονότητη και αληθινή ατραξιόν της ταινίες) κλέβει μεν την παράσταση (ο Κίτον τον «ξαναζωντανεύει» σαν να μην πέρασε μια μέρα) αλλά όχι και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος παραμένει πάντα υπό την κατοχή του Flash.

Το μεγάλα θετικά στοιχεία της ταινίας ωστόσο καταλήγουν να είναι, με έναν παράδοξο τρόπο, τα βαρίδια της. Ο Άντι Μουσιέτι στην σκηνοθετική καρέκλα, αν και κλείνει πεισματικά τα αυτιά στις επιταγές του σύγχρονου υπερηρωικού σινεμά και κρατάει καθαρή την ψυχή της ταινίας του από ανελέητο και ανούσιο fan service στο μεγαλύτερο κομμάτι της, δεν μπορεί να «αντισταθεί» εξ’ ολοκλήρου και κάποια στιγμή υποκύπτει και μάλιστα, με αντικλιμακωτικό τρόπο παραδίδοντας μια σεκάνς αληθινή παρωδία, φτιαγμένη μόνο και μόνο για να κάνει εκστασιασμένα κοινά να ζητωκραυγάζουν, δίχως την παραμικρή κινηματογραφική αξία. Θα μπορούσαμε να αγνοήσουμε αυτό το στοιχείο πάντως, αν ήταν η μοναδική παραφωνία. Δυστυχώς όμως, δεν είναι.

Το έτερο μεγάλο αρνητικό στοιχείο της ταινίας είναι πως αδυνατεί να χειριστεί με ικανοποιητικό τρόπο τα σεναριακά της ευρήματα. Αν και η πλοκή φτάνει κάποια στιγμή σε μια κορύφωση που δυνητικά θα μπορούσε να κάνει το «The Flash» μια αληθινά τολμηρή ταινία, το σενάριο χειρίζεται αυτό το εύρημα ανέμπνευστα και επί της ουσίας το πετάει στα σκουπίδια μετατρέποντας την ιστορία και σε μια ανακόλουθη ξεπέτα, αφού όσα (απλοϊκά μεν) φιλοσοφικά (δε) στοιχεία είχε καταφέρει να «χτίσει», γκρεμίζονται με κρότο.

Και κάπως έτσι, το «The Flash» καταλήγει να είναι μια άνιση ταινία και ακριβώς εξαιτίας αυτής της ανισότητας να γέρνει σε βαθμό κάτω του μετρίου. Παρά το γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκειά της δίνει μάχη να είναι κάτι παραπάνω από αυτό, στο τέλος αυτοϋπονομεύεται και τελικά, κλείνει το DCU με τον ίδιο τρόπο που αυτό ξεδιπλώθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια πλην ελαχίστων εξαιρέσεων: απογοητευτικά…

Φαίνεται πως όσο γρήγορα και αν τρέχεις, δεν μπορείς ποτέ να ξεφύγεις από το παρελθόν σου: το ηθικό δίδαγμα δεν αφορά μόνο τον Flash ετούτης της ταινίας αλλά και την ίδια την ταινία. Το παρελθόν του DCU την βαραίνει και οι προσπάθειές της να απεγκλωβιστεί από αυτό καταλήγουν τόσο άκαρπες όσο και οι αντίστοιχες προσπάθειες του συμπαθητικού κατά τα άλλα Μπάρι Άλεν…