Η καλύτερη ταινία Transformers είχε βγει το ’86

0

Το ”Transformers: The Movie” θα είναι πάντα μια νοσταλγική υπενθύμιση των ανέμελων παιδικών μας χρόνων.

Πίσω στα 90ς, σε κάθε παιδικό δωμάτιο, ήταν εξαιρετικά σπάνιο να μην βρεις μια φιγούρα από τα περιζήτητα ρομπότ της Hasbro. Το Transformers άνηκε σε εκείνα τα animation που κάθε αγοράκι τα σαββατοκύριακα, απαλλαγμένο από τις σχολικές υποχρεώσεις, στηνόταν στην τηλεόραση για να δει. Aυτό βέβαια ίσχυε για την Ελλάδα περισσότερο, καθώς στις ΗΠΑ, μια δεκαετία νωρίτερα, είχε ήδη λατρευτεί και εκείνες τις εποχές τα βλέπαμε όλα με καθυστέρηση αρκετών χρόνων. Ακόμα κι έτσι μια ολόκληρη γενιά έπαθε εμμονή με ρομπότ που μεταμορφώνονταν σε οχήματα και λαχταρούσε για την επόμενη μάχη των Autobots απέναντι στους διαβολικούς Decepticons.

Η animation σειρά έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ το 1984 και αποτέλεσε την αμερικανική εκδοχή της σειράς παιχνιδιών της γιαπωνέζικης εταιρείας Takara Tomy, με τους τίτλους Diaclome και Micro Change. Η Hasbro εξαγόρασε τα δικαιώματα από την Takara, άλλαξε την ονομασία και διαφοροποίησε ελάχιστα τα σχέδια των αρχικών ρομπότ για την αμερικάνικη αγορά. Κάπως έτσι γεννήθηκε η σειρά με στόχο την προώθηση των νεοφερμένων παιχνιδιών, σημειώνοντας άμεσα τεράστια επιτυχία. Οι δύο πρώτες σεζόν και τα κόμικς της Marvel έβαλαν για τα καλά στην ποπ κουλτούρα τα ρομπότ, με τους Optimus Prime και Megatron να αποτελούν το μεγάλο δίπολο της σειράς χάρη στις ανελέητες μονομαχίες τους.

Το 1986, η Hasbro, πάνω στο απώγειο της επιτυχίας της, αποφάσισε να χρηματοδότησει μία μεγάλου μήκους animated ταινία Transformers για τους κινηματογράφους. Σκοπός της ήταν να προωθήσει τους νέους χαρακτήρες που είχαν στα σκαριά αλλά με μία βασική προϋπόθεση: οι ορίτζιναλ χαρακτήρες έπρεπε να πεθάνουν. Η απόφαση αυτή ήταν εξαιρετικά τολμηρή καθώς μιλάμε για ένα γενικά safe animation που δεν διακρινόταν για την βία και τους θανάτους του. Την δημιουργία της ταινίας ανέλαβε ο δημιουργός του animation Nelson Shin με ένα πλούσιο voice cast που περιλάμβανε τους ηθοποιούς της σειράς, όπως ο αγαπημένος Peter Cullen (ο οποίος είναι η φωνή του Optimus Prime μέχρι σήμερα) αλλά και διάσημα ονόματα σαν τον Judd Nelson (The Breakfast Club), τον σπουδαίο Leonard Nimoy (o Spock του Star Trek) και τον τεράστιο Orson Welles στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του, καθώς έφυγε από την ζωή λίγο μετά την ηχογράφηση των ατακών του. Το κομμάτι του animation ανατέθηκε στην γιαπωνέζικη Toei Animation (Dragonball, One Piece), η οποία ήταν υπεύθυνη και για την σειρά, ενώ το soundtrack αποτελείτο από hard rock και heavy metal μπάντες με μερικά πραγματικά εξαιρετικά κομμάτια για τους λάτρεις του είδους.

Κάπως έτσι η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Αύγουστο του 1986 και σίγουρα κανείς δεν περίμενε αυτό που επρόκειτο να έβλεπε. Ήδη από τα πρώτα λεπτά έχουμε μια μαζική καταστροφή ενός πλανήτη από τον πλανητοφάγο Unicron, με εικόνες που παρέπεμπαν σε σκοτεινό anime. Στη συνέχεια βλέπουμε τα καθιερώμενα μέλη των Autobots να σκοτώνονται στεγνά με αποκορύφωμα τον θάνατο του ηγέτη τους και στυλοβάτη της σειράς, Optimus Prime.

Ο Nelson Shin ήταν αντίθετος στον θάνατο του Optimus και συμβούλεψε τους ιθύνοντες της Hasbro να τον κρατήσουν ζωντανό. Ήταν ανένδοτοι όμως καθώς δεν είχαν καταλάβει πόσο αγαπητός ήταν στο παιδικό κοινό. Έτσι λοιπόν υπήρχαν ακραίες αντιδράσεις από παιδιά και γονείς που δεν θεώρησαν τόσο παιδικό το περιεχόμενο και η Hasbro γέμισε πολλά γράμματα διαμαρτυρίας. Υπήρχε και περίπτωση όπου γονιός ανέφερε ότι το παιδί του μετά την προβολή της ταινίας, είχε κλειδωθεί στην τουλέτα του για δύο εβδομάδες. Οκ, ίσως να υπάρχει μια υπερβολή εδώ πέρα αλλά αυτό δεν αναιρεί το σοκ που υπέστησαν τα παιδάκια της εποχής.

Η ταινία δεν τα πήγε όπως αναμενόταν σε κριτικές και κυρίως σε εισπράξεις, καθώς είχε να ανταγωνιστεί μεγαθήρια εκείνη την περίοδο όπως τα ”Aliens”, ”Karate Kid II” και άλλες ταινίες που γέμιζαν ασφυκτικά τις αίθουσες το καλοκαίρι του 1986. Στην πορεία αποδείχθηκε ότι η επιλογή της Hasbro να τελειώσει άδοξα αγαπημένους χαρακτήρες δεν ήταν ορθή, με αποτέλεσμα στις επόμενες σεζόν της σειράς να τους επαναφέρουν σταδιακά.

Από την άλλη όμως υπήρχε και μια μερίδα του κοινού που συναρπάστηκε με αυτή την πιο σκοτεινή εκδοχή των Transformers. Για πρώτη φορά οι μάχες είχαν συνέπειες και υπήρχε μία διαρκής αίσθηση κινδύνου για τους ήρωες. Πολλά πιτσιρίκια ενθουσιάστηκαν με αυτή την προόπτικη και κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα την περιβόητη σκηνή θανάτου του Optimus. Κάπως έτσι η ταινία άρχισε να αποκτά cult χαρακτήρα.

Όταν το 2007 έγινε η πολυπόθητη live-action μεταφορά της σειράς ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί. Όμως οι ταινίες του Michael Bay αποδείχτηκαν δυστυχώς υπερφίαλες και παρά την τεράστια επιτυχία τους, είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις ευχαριστηθείς αν είσαι πάνω από δέκα χρονών. Τότε λοιπόν άρχισε να επανεκτιμάται η ορίτζιναλ ταινία, η οποία κατάφερε να αποτυπώσει απόλυτα την πόρωση που προκαλούσαν τα Transformers.

Για να είμαστε όμως ειλικρινείς δεν πρόκειται για σπουδαία ταινία. Η ταινία είναι ένα ασταμάτητο ρεσιτάλ δράσης με ελάχιστες στιγμές χαρακτήρων και σε σημεία χαότικη. Θα μπορούσε να πεις κανείς ”ρε Nerd Things, ξεκόλλα για παιδικό μιλάμε”, αλλά θα απαντούσαμε ότι το animation είναι ένα σοβαρό είδος με πραγματικά αριστουργήματα που υπήρχαν ήδη εκείνα τα χρόνια. Από την άλλη βέβαια επειδή όντως μιλάμε για Transformers η ταινία λειτουργεί τέλεια γι’ αυτό που είναι. Η επική μονομαχία του Optimus με τον Megatron με το θρυλικό ”The Touch” του Stan Bush, ο θάνατος του Optimus, o τρομακτικός Unicron, τα εφιαλτικά Sharkticons, η αλλαγή σκυτάλης στον Rodimus Prime αποτελούν σκηνές animation ανθολογίας.

Ναι, το Transformers του ’86 δεν είναι γενικά το καλύτερο animation εκεί έξω αλλά για τα παιδιά που μεγάλωσαν με αυτά αποτελεί την απόλυτη εμπειρία Transformers. Πιάνει ένα συναίσθημα που δεν κατάφερε να πιάσει καμία από τις πέντε live-action ταινίες του Michael Bay γιατί ακριβώς τα κάνει όλα απλά. Δίνει στο κοινό του αυτό για το οποίο το έβλεπε εξαρχής: μάχες με τεράστια ρομπότ. Και στην ταινία αυτή τις παίρνεις με τον πιο επικό τρόπο.

Τώρα που πλέον η γενιά μας έχει ενηλικιωθεί, αν τύχει να την δούμε ίσως αναρωτηθούμε ότι μάλλον έχουμε μεγαλώσει γι’ αυτό. Αλλά δεν γίνεται να μην σηκωθεί η τρίχα κάγκελο στο άκουσμα του ”The Touch” και να νιώσεις για λίγο όπως τότε που στηνόσουν Σάββατο πρωί στην τηλεόραση για να δεις τα αγαπημένα σου παιδικά. Κι ευτυχώς η ταινία ακόμα το καταφέρνει αυτό και θα συνεχίσει να το κατορθώνει μέχρι τα γηρατειά μας.