«Loki»: Το universe πέθανε, ζήτω το multiverse

0

Ταξίδια στον χρόνο, παράλληλες διαστάσεις και το αναπόφευκτο χαός έρχεται να μας προσφέρει η νέα σειρά του MCU. 

Μετά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα του Endgame και το φινάλε του μεγάλου saga που απαριθμούσε 23 ταινίες, ένα ήταν το ερώτημα που απασχολούσε τους φανς του MCU. Πως αυτό το γιγαντιαίο franchise θα καταφέρει να συνεχιστεί τόσο επιτυχημένα. Οι δύο πυλώνες που συγκροτούσαν το franchise, Iron Man και Captain America, έφτασαν στο τέλος των προσωπικών τους ιστοριών, ο αναμφισβήτητα μεγάλος αντίπαλος που άκουγε στο όνομα Thanos, ηττήθηκε οριστικά και το υπόλοιπο ροστέρ υπερηρώων θα χρειαστεί άλλο ένα saga αντίστοιχου βεληνεκούς για να συνεχισεί να φέρνει κέρδη στα ταμεία της Disney.

Η λύση βασικά είναι πολύ εύκολη. Όσες/όσοι έχουν την παραμικρή ιδέα από υπερηρωικά κόμιξ, γνωρίζουν την – βολική – χρήση των παράλληλων συμπάντων, με άλλα λόγια το multiverse. Λόγω του αναμενόμενου κορεσμού των υπερηρωικών ιστορίων και της δυσκολίας της συνεχίσης ενός κοινού σύμπαντος που δεν τελειώνει ποτέ, οι συγγραφείς πρόσθεσαν στις αφηγήσεις τους την έννοια του multiverse. Με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν την συνέχιση του ήδη υπάρχοντος σύμπαντος και παράλληλα έδιναν χώρο για την ανάπτυξη νέων ιστοριών αλλά και νέων απεικονίσεων διάσημων υπερηρωών. Έτσι λοιπόν όπου υπάρχει ένας ηγετικός Captain America, σε ένα άλλο σύμπαν υπάρχει ένας δικτάτορας Captain, όπου υπάρχει ένας Bruce Wayne, σε ένα άλλο σύμπαν υπάρχει ένας Thomas Wayne που ζητάει εκδίκηση για τον θάνατο του γιου του και ούτω καθεξής.

Η κινηματογραφική Marvel λοιπόν διαλέγει αυτή τη διαδρομή για να διασφαλίσει το πολυκερδές franchise της. Τα στοιχεία υπήρχαν από πριν – το ταξίδι στον χρόνο στο Endgame – και οι ανακοινώσεις τρίων μεγάλων τίτλων της, το ”Doctor Strange in the Multiverse of Madness”, ”Spiderman: No Way Home” και ”Ant-Man and The Wasp: Quantumania”. Και οι τρεις τίτλοι κάνουν σαφές ότι αυτή η φάση της Marvel θα μας συστήσει στα παράλληλα σύμπαντα της. Αυτομάτως η Marvel δημιουργεί μπόλικο χώρο για πειραματισμούς, τους οποίους μένει να δούμε αν θα χειριστεί σωστά.

Ας πάμε όμως πρώτα στην τρίτη σειρά του MCU που ήρθε αμέσως μετά τα ”WandaVision” και ”The Falcon and The Winter Soldier”. Εδώ ο πρωταγωνιστής είναι ο αγαπημένος – πρώην villain, νυν αντιήρωας – Loki. Μπορεί να ήταν νεκρός από τα χέρια του Thanos αλλά, όπως είδαμε στο Endgame, δραπέτευσε μαζί με το Tesseract, γυρνώντας μας στα γεγονότα του πρώτου Avengers. Η εισαγωγή μας πάει απευθείας στο συμβάν και την κατάληξη του θεού της εξαπάτησης σε νέες περιπέτειες που θα αλλάξουν το σύμπαν της Marvel, όπως το γνωρίσαμε.

Θα ξεκινήσουμε όμως υπογραμμίζοντας ένα μεγάλο αρνητικό. Είναι πάντα εκνευριστικό όταν η μετάλλαξη ενός χαρακτήρα γίνεται γρήγορα και άτσαλα. Αν κινηματογραφικά η μετάβαση του Loki από villain σε αντιήρωα πραγματοποιείται μέσα σε πέντε ταινίες, εδώ γίνεται μέσα σε ένα επεισόδιο και αρκετά προχειρογραμμένα. Ο Loki ανήκει στους πολυαγαπημένους χαρακτήρες του κοινού, με μεγάλο fanbase και είναι κατανοητή η επαναφορά του στο στάδιο που είχε φτάσει πριν. Εδώ όμως γίνεται με κακό τρόπο.

Αν παραβλέψουμε όμως αυτό το ατόπημα που έγινε καθαρά για εμπορικούς σκοπούς, η σειρά πράγματι μας κέρδισε στα υπόλοιπα. Με μπροστάρη τον πάντα γοητευτικό Tom Hiddleston, ο οποίος είχε δίπλα του ένα έξοχο καστ, αποτελούμενο από τους Owen Wilson, Gugu Mbatha-Raw (The Cloverfield Paradox), Richard E. Grant (Dracula) και πολλά άλλα ονόματα, το ”Loki” πέρα από μια διασκεδαστική σειρά, ανοίγει τα χαρτιά της Marvel για την συνέχιση του σύμπαντός (ή μάλλον του πολυσύμπαντός) της.

Συνοψίζοντας, θα λέγαμε ότι η Marvel έβγαλε το δικό της Rick and Morty. Στο WandaVision είχαμε ένα φόρο τίμης στα sitcom της κάθε δεκαετίας, το ”The Falcon and The Winter Soldier” είχε μπόλικα στοιχεία buddy cop αναμεμειγμένα με τα συστατικά κατασκοπικών ταινιών και το Loki είναι ένα ενα χωροχρονικό χάος που τιμάει τις κλασσικές ταινίες με ταξίδι στον χρόνο και παράλληλες διαστάσεις. Η ιδέα των πολλαπλών Loki είναι αυτή που κρατάει την σειρά σε υψηλά επίπεδα και όσο και αν αγαπάμε τον Hiddleston, η Sophia Di Martino κλέβει άνετα την παράσταση ως Sylvie, η θηλυκή εκδοχή του Loki που δεν θα σταματήσει σε τίποτα για να πάρει την εκδίκησή της.

Μέσα σε έξι θεότρελα επεισόδια, παρακολουθούμε τον Loki να ταξιδεύει σε διάφορους κόσμους, να γίνεται μάρτυρας κοσμοϊστορικών γεγονότων, να αναπτύσσει νέες έχθρες και φιλίες και στο φινάλε να έρχεται σε επαφή με τον νέο μεγάλο villain του καινούργιου saga που ξεκινάει. Και όλα αυτά ανακατεμένενα με φιλοσοφικές προεκτάσεις (λίγο ρήχες αλλά πάντα ενδιαφέρουσες) που προσπαθούν να δώσουν λίγο παραπάνω βάθος στον χαρακτήρα.

Το επίκεντρο είναι ο εσωτερικός κόσμος του Loki, αλλά όχι τόσο στον συγκεκριμένο χαρακτήρα του Hiddleston όσο στην ρίζα του χαρακτήρα. Τι είναι αυτό που ορίζει έναν Loki, σε οποιαδήποτε διάσταση και οποιαδήποτε μορφή (ακόμα και έναν αλιγάτορα Loki); Μπορεί να πρόκειται για έναν συμπαθητικό loser (όταν δεν κάνει γενοκτονίες), καταδικασμένο να χάνει σε κάθε μεγάλη μάχη, όμως πάντα θα καταφέρνει να επιβιώσει με οποιοδήποτε τρόπο. ‘Oσο ύπουλος κι αν είναι, όταν βρεθούν τα κουμπιά του, θα βγει προς τα έξω η ανιδιοτελής πρόθεση του. Συνήθως όμως όταν γίνεται αυτό, είναι λίγο αργά για να σταματήσει το χάος.

Εν τέλει ο χαρακτήρας του Loki εκπροσωπεί το χάος και ποιος άλλος θα μπορούσε να το σπείρει στο MCU από τον θεό της εξαπάτησης; Ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις, το πεπρωμένο του είναι αυτό και κάπως έτσι ένα νέο σύμπαν (ή καλύτερα πολλά) σύμπαν γεννιέται στην κινηματογραφική Marvel.