7 αργοπορημένα sequels που άξιζαν την αναμονή

0

Ζούμε στην εποχή των μεγάλων franchises. Σχεδόν κάθε κλασσική ταινία που γνωρίζουμε ή ακόμα και ταινίες που δεν θυμάται κανείς, έχουν μπει σε μια διαδικασία συνέχισης των ιστοριών τους, κάνοντας φανερή την τάση του Hollywood να κυνηγάει το εύκολο κέρδος παρά να επενδύει σε νέα σενάρια.

Η τάση αυτή βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά με μια σύντομη ματιά διαπιστώνουμε ότι η πλειοψηφία των σύγχρονων ταινιών αποτελείται από sequels, prequels, remakes και reboots, με το Hollywood να προσπαθεί είτε να αναβιώσει κάποιο ξεχασμένο franchise, είτε να συνεχίσει να κερδοφορεί πάνω σε κάποιους πετυχημένους τίτλους που εξαρχής δεν είχαν σχεδιαστεί με σκοπό την δημιουργία sequels.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι τα sequels είναι κακά. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις sequels που στάθηκαν ανώτερα από τους προκατόχους τους, καθώς και μερικά που ενώ δεν ήταν το ίδιο καλά με τις πρώτες ταινίες, είναι σαφώς υποτιμημένα. Και υπάρχουν τα sequels που κανείς δεν περίμενε να προσφέρουν κάτι φρέσκο αλλά κατάφεραν να σταθούν στο ύψος του ονόματός τους και να κλείσουν στόματα.

Με αυτό το κριτήριο διαλέξαμε εφτά περιπτωσείς sequels από franchises που είχαν μείνει στον πάγο και κατάφεραν να αποτελέσουν μία σημαντική προσθήκη των ιστορίων τους και να αναδείξουν τις δυνατότητες των ιστοριών τους για την σύγχρονη εποχή.

7. Tron: Legacy

Η συνέχεια της cult ταινίας των 80ς, παρά την εμπορική αποτυχία και τις μέτριες κριτικές που έλαβε, είναι μία απολαυστική sci-fi περιπέτεια, καλύτερη από τον προκάτοχο της. Το ”Tron” του 1982 ήταν μια φιλόδοξη προσπάθεια της Disney, η οποία πάτωσε εμπορικά για να αποκτήσει στην πορεία cult φήμη (όπως πολλές ταινίες των 80ς) και αποτέλεσε επιρροή για μεγάλες επιτυχίες όπως το ”Matrix”.

To 2010, η Disney με μεγαλύτερο μπάτζετ και αναβαθμισμένα ειδικά εφέ έκανε μια δεύτερη απόπειρα για την δημιουργία ενός πετυχημένου franchise. Τα εφέ εντυπωσιάζουν μέχρι και σήμερα, το soundtrack των Daft Punk ήταν από τα καλύτερα της δεκαετίας αλλά δυστυχώς δεν ήταν αρκετά για να δώσουν την πολυπόθητη επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά είναι ένα απρόσμενα καλό sequel και κάποια στιγμή στο μέλλον σίγουρα θα έχει κι άλλη ευκαιρία.

6. Rocky Balboa 

Ύστερα από πέντε ταινίες με πρωταγωνιστή τον πιο διάσημο κινηματογραφικό πυγμάχο, κάνεις δεν περίμενε ότι θα έβγαινε και έκτη και μάλιστα θα ήταν και το καλύτερο sequel όλου του franchise.

Η σειρά ταινιών Rocky είχε πάει από το κακό στο χειρότερο, με το ανεκδιήγητο ”Rocky V” να βάζει και επίσημα ταφόπλακα στο franchise. Ο Stallone όμως, όπως και ο χαρακτήρας που τον έκανε διάσημο, δεν το έβαλε κάτω και το 2006 βγάζει το ”Rocky Balboa”, το οποίο αποτέλεσε το ιδανικό κλείσιμο της ιστορίας που ξεκίνησε από το ”Rocky” του 1976.

Η εικόνα του γερασμένου Σλάι δημιούργησε χαμηλές προσδοκίες αλλά τελικά το ”Rocky Balboa” είχε την ψυχή που έλειπε από τα προηγούμενα sequels και μας θύμισε γιατί αυτός ο χαρακτήρας θα είναι για πάντα διαχρονικός. Το franchise του Rocky συνεχίζεται ακόμα με τα ”Creed” και ”Creed II” και σε αυτό έπαιξε ρόλο το ανέλπιστα δυνατό τελευταίο κεφάλαιο του Rocky.

5. Dawn of the Dead

Το ”Night of the Living Dead” ήταν μια πραγματική επανάσταση όταν έκανε πρεμιέρα το μακρινό 1968, γεννώντας ένα ολόκληρο υποείδος horror με τεράστια επιτυχια. Οι ζωντανοί-νεκροί ή αλλιώς τα περίφημα ζόμπι έκαναν εντυπωσιακή είσοδο στο σινεμά, με ταινίες που εκτός από αγνό τρόμο, έδιναν χώρο για έντονο κοινωνικό σχολιασμό.

Ο George Romero, ο πατέρας των ζομποταινιών, είχε κι άλλα πολλά να πει και δέκα χρόνια μετά, το ”Dawn of the Dead”, το sequel στην πρώτη ταινία του, είναι ένα πραγματικό διαμάντι στο είδος του horror. Ο Romero ξεφεύγει από την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της πρώτης ταινίας και βάζει τους άτυχους πρωταγωνιστές αντιμέτωπους με ορδές από ζόμπι, ενώ είναι αποκλεισμένοι σε ένα εμπορικό κέντρο. Τα ζόμπι αυτή την φορά είναι περισσότερα, πιο αιμοβόρα και η κριτική στην καταναλωτική μανία των Αμερικάνων ολοφάνερη. Αν η πρώτη ταινία εισήγαγε τα ζόμπι στο horror, το ”Dawn of the Dead” είναι υπεύθυνα για την εδραίωσή τους στον κινηματογραφικό τρόμο.

4. Halloween 

Εδώ είναι λίγο περίεργη περίπτωση, καθώς το Halloween μετρούσε ήδη 5 sequels και ένα reboot με δύο ταινίες. Όσο και να λατρεύουμε το πρωτότυπο Halloween του μάστορα Carpenter, κανείς δεν είχε προσδοκίες για μία αντάξια συνέχεια, έπειτα από την σαφώς κατώτερη ποιότητα των προαναφερθέντων συνεχειών.

Η Blumhouse, η εταιρεία παραγωγής γνωστή για την δημιουργία horror ταινιών, είχε αντίθετη άποψη. Έχοντας σκοπό να επαναφέρει τον μύθο του Michael Myers, καλεί τον John Carpenter σε ρόλο παραγωγού αλλά και συνθέτη για ένα sequel, το οποίο θα αναιρούσε όλα τα προηγούμενα και θα συνέχιζε την ιστορία της πρώτης ταινίας. Το αποτέλεσμα ήταν απόλυτα ικανοποιητικό, με το franchise να επιστρέφει στις ρίζες του και τον Michael Myers να θυμίζει ξανά γιατί είναι ο πιο εμβληματικός serial killer του σινεμά.

Η επιτυχία του ”Halloween” οδήγησε και στην δημιουργία δύο επερχομένων sequels, γεγονός που δεν μας κάνει και ιδιαίτερα αισιόδοξους. Όμως δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε το δέος που (ξανά)νιώσαμε με αυτό το sequel.

3. Mad Max: Fury Road 

Αν κάποιος έλεγε πριν δέκα χρόνια ότι η ταινία που θα καθόριζε το εμπορικό σινεμά των 10ς θα ήταν ένα sequel του Mad Max, σίγουρα θα βάζαμε τα γελιά. Το αγαπημένο 80ς franchise είχε στιγματιστεί από την παρουσία του Mel Gibson και όλοι πιστεύαμε ότι δεν είχε κάτι άλλο να πει μετά το πέρας της τριλογίας της.

Ο George Miller, ο ιθύνων νους του δυστοπικού έπους, απέδειξε ότι παρά την προχωρημένη ηλικία του είναι ένας απίστευτα δημιουργικός καλλιτέχνης, δίνοντας μας το τέταρτο και καλύτερο κεφάλαιο των περιπετειών του Mad Max. Χωρίς τον Mel Gibson αλλά με τρομερή όρεξη, ο Miller κατάφερε να μας αφήσει με ανοιχτό στόμα σε μία ξέφρενη περιπέτεια, με σύμμαχο τα αριστουργηματικά οπτικά εφέ και πλήρως εναρμονισμένος με το κλίμα της εποχής. Το ”Mad Max: Fury Road” ήταν ένας θρίαμβος που πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί. Πιο αναλυτικά τα λέμε και δω.

2. The Godfather III

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο το τρίτο μέρος της τριλογίας του Νονού θεωρείται από πολύ κόσμο μέτριο εώς κακό. Από την μία είναι όντως υποδεέστερο των προκατόχων του, από την άλλη πρόκειται για μια άξια προσθήκη στην ιστορία της οικογένειας Κορλεόνε και είναι μεγάλο κρίμα που δεν έχει την αναγνωρίση που της αξίζει. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για ένα sequel που βγήκε 26 χρόνια μετά την δεύτερη ταινία.

Το τρίτο κεφάλαιο του Νονού είναι ένα εξαιρετικό γκανγκστερικό δράμα, τιμάει την κληρονομιά του και ολοκληρώνει την πορεία του Μάικλ Κορλεόνε σε ένα φινάλε βγαλμένο από αρχαία ελληνική τραγωδία. Σίγουρα έχει κάποιες αδύναμες στιγμές αλλά ο Κόπολα σαν τεράστιος σκηνοθέτης που είναι δεν υπήρχε περίπτωση να μην κλείσει ιδανικά το αριστούργημά του.

1. Blade Runner 2049

Και στην πρώτη θέση έχουμε το sequel που κανείς δεν ήθελε και κανείς δεν πίστευε ότι θα λειτουργήσει. ‘Ομως αν υπάρχει ένας ικανός δημιουργός από πίσω όλα είναι δυνατά. Το πρώτο Blade Runner είναι ένα sci-fi επίτευγμα και η αλήθεια είναι ότι δεν έδινε χώρο για την συνέχιση της ιστορίας του. Όταν έγινε γνωστό ότι ετοιμάζεται sequel, όλοι κρατούσαμε μικρό καλάθι κι ας είχε στο τιμόνι τον Ντενί Βιλνέβ.

Ευτυχώς για εμάς ο Βιλνέβ απέδειξε ότι είναι ένας από τους καλύτερους δημιουργούς της γενιάς του, καταφέρνοντας το ακατόρθωτο. Ναι, ο Βιλνέβ πετυχαίνει ένα θαύμα. Αυτό που όλοι αντιλήφθηκαν ως περιττό όταν ανακοινώθηκε πως θα γυριστεί σίκουελ του Blade Runner, πλέον έχει καθοριστεί ήδη ως αναγκαίο. Στο σύμπαν του Blade Runner, εκεί που η αξία της ζωής δεν (θα έπρεπε να) καθορίζεται από βιολογικά χαρακτηριστικά και η εξέγερση για την ανάδειξη αυτής της αλήθειας είναι μια καθημερινή αναγκαιότητα, χρειαζόμαστε όσο τίποτα νέες συνειδητοποιήσεις, νέες εξεγέρσεις.

Ο Βιλνέβ έδωσε νέα πνοή στην ιστορία των επαναστατημένων ανδροειδών, δυστυχώς όμως ο κόσμος δεν εκτίμησε όσο θα έπρεπε την προσπάθειά του κι έτσι το ”Blade Runner 2049” κατέληξε σε εμπορική αποτυχία, παρά τις θετικότατες κριτικές. Αν κοιτάξουμε όμως πίσω, το ίδιο ακριβώς είχε γίνει και με το πρώτο ”Blade Runner” και δεν υπάρχει καμία αμφίβολια αν τα αριστουργήματα χάνονται σαν δάκρυα στην βροχή.