10 comic movies που δεν έχουν καμία σχέση με υπερήρωες

Το ξεχνάμε πολύ συχνά και καλό είναι και να το υπενθυμίζουμε που και που: τα κόμιξ δεν αποτελούν μια τέχνη που εξαντλείται στην αφήγηση υπερηρωικών ιστοριών. Και όσο και αν το Χόλιγουντ αντιλαμβάνεται, απόλυτα λογικά, ως αγαπημένο του κόμικ είδος τις ιστορίες με υπερήρωες, αναπόφευκτα έχουμε δει στο σινεμά και πολλές κόμικ μεταφορές που δεν είχαν καμία σχέση με τέτοιους.

Το Nerd Things παρουσιάζει, με υποκειμενικά κριτήρια όπως πάντα και με αντίστροφη μέτρηση (επίσης, όπως πάντα), τις δέκα καλύτερες comic movies που δεν έχουν καμία σχέση με το υπερηρωικό genre.

Είναι αυτές:

10. «300» (2006) του Ζακ Σνάιντερ

Ο (υποτιμημένος) Ζακ Σνάιντερ μεταφέρει στο σινεμά το «300» του Φρανκ Μίλερ, την κόμικ οπτική του τελευταίου δηλαδή για την Μάχη των Θερμοπυλών και τους 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα και υπογράφει με αυτόν τον τρόπο μια από τις πιο ιστορικές comic movies που γυρίστηκαν ποτέ. Είναι αντιφατικά τα συναισθήματα για αυτή την ταινία αλλά ας είμαστε σοβαροί: δεν θα μπορούσε να λείψει το «300» από μια τέτοια λίστα. Μπορεί να μην ψηνόμαστε ιδιαίτερα με το να γίνεται ποπ ο σπαρτιατικός τρόπος ζωής και τα «This is Sparta» και όλα αυτά, όμως από την άλλη εδώ ο Σνάιντερ παραδίδει μαθήματα για το πως ένα graphic novel μπορεί να μεταφερθεί στο σινεμά και ταυτόχρονα, να διατηρήσει ανέπαφη όλη την αισθητική του χαρτιού και του σχεδίου. Το «300» είναι σπουδή πάνω σε αυτό το ζήτημα, αυτός είναι ο λόγος που αναπόφευκτα μετουσιώνεται σε guilty pleasure και καταφέρνει να μπει σε μια τέτοιου τύπου λίστα.

9. «American Splendor» (2003) του Σάρι Σπρίνγκερ Μπέρμαν

Ο Χάρβεϊ Πεκάρ είναι ένας από τους πιο άσημους πλην ταλαντούχους Αμερικάνους κομίστες του περασμένου αιώνα. Γνωστός περισσότερο σε underground κόμικ κύκλους αλλά αληθινό ίνδαλμα σε αυτούς, ο Πεκάρ, από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι και το 2008 (δηλαδή μέχρι και δυο χρόνια πριν το θάνατό του), κυκλοφορούσε το «Αmerican Splentor». Επρόκειτο για ένα ιδιότυπο ημερολόγιο, για επεισόδια από τη ζωή του ίδιου του Πεκάρ, επί της ουσίας για ένα αυτοβιογραφικό κόμικ. Το 2003 ο Σάρι Σπρίνγκερ Μπέρμαν μετέφερε στο σινεμά το «Αmerican Splendor» με τον Πολ Τζιαμάτι να ενσαρκώνει τον Πεκάρ σε έναν από τους πιο όμορφους ρόλους της καριέρας του. Μικροαστός και μισάνθρωπος σύμφωνα με την ίδια την αυτοσαρκαστική (και λίγο ελιτίστικη) ματιά του, ο Πεκάρ βιώνει τη μια βαρετή, καθημερινή ιστορία μετά την άλλη και αυτό είναι το ιδιαίτερο με το ημι-ντοκιμαντερίστικο «American Splendor»: κάνει τους συνηθισμένους ανθρώπους να ταυτίζονται με τον χαρακτήρα ενός κόμικ διότι στην τελική, δεν χρειάζεται να είσαι κάτι ασυνήθιστο για να έχεις το δικό σου κόμικ. Και αυτό είναι από μόνο του ο ορισμός του κουλ.

8. «Sin City» (2005) του Ρόμπερτ Ροντρίγκες

Ο Ροντρίγκες δεν ήθελε απλά να μεταφέρει στο σινεμά το «Sin City» του Φρανκ Μίλερ και να γυρίσει έτσι ένα νουάρ σαν όλα τα άλλα. Ήθελε να κάνει ξεκάθαρο ότι πρώτα και πάνω από όλα, το «Sin City» παραμένει ένα κομιξίστικο σύμπαν και αυτός είναι ο λόγος που τελικά, η εν λόγω ταινία έμεινε στις συνειδήσεις μας ως ένα μνημείο αισθητικής αρτιότητας. Ασπρόμαυρη εικόνα που σπάει μέσα από εισόδους του κόκκινου ή του κίτρινου σε κομβικά σημεία του στόρι -ακριβώς όπως σχεδίαζε το «Sin City» ο Μίλερ στη χάρτινη εκδοχή του-, χαρακτήρες-αρχέτυπα της νουάρ παράδοσης, σπονδυλωτές ιστορίες στα πρότυπα του Pulp Fiction, ταραντινική αισθητική αλλά στο πιο σοβαροφανές της: το «Sin City» ήταν μια εθιστικά όμορφη δημιουργία στη μέση των 00s και αναπόφευκτα μια ταινία που δημιούργησε άπειρους οπαδούς.

7. «Ghost World» (2001) του Τέρι Ζουίγκοφ

Η Ένιντ και η Ρεμπέκα είναι δυο κορίτσια που μόλις τελείωσαν το σχολείο. Είναι ειρωνικές, αγενείς, ελιτίστριες, εκνευρίζονται με τους κοινότοπους και βαρετούς ανθρώπους και πιστεύουν πως διαφέρουν από αυτούς. Θέλουν να ζήσουν συναρπαστικές ζωές, νιώθουν πως οι τόσο ιδιαίτερες ψυχοσυνθέσεις τους αξίζουν κάτι παραπάνω από μια βαρετή καθημερινότητα. Αλλά το πρώτο ενήλικο καλοκαίρι τους θα συνοδευτεί και από την σταδιακή αποδόμηση των ψευδαισθήσεων που έχουν περί διαφορετικότητας: η ενηλίκιωση θα τους χτυπήσει κυνικά την πόρτα και η Ένιντ με την Ρεμπέκα θα πρέπει να προσαρμοστούν άμεσα. Πανέμορφη και νοσταλγική coming of age ιστορία, έπιασε άψογα τον παλμό της γενιάς του MTV στα 90s όταν και κυκλοφόρησε το ομώνυμο κόμικ του Ντάνιελ Κλόους και μεταφέρθηκε με εξίσου εύστοχο τρόπο στο σινεμά το 2001 από τον Τέρι Ζουίγκοφ. Οι Σκάρλετ Γιόχανσον και Θόρα Μπερτς λάμπουν στους δυο πρωταγωνιστικούς ρόλους, η υπόγεια ερμηνεία του Στιβ Μπουσέμι (στον ρόλο του μεσήλικα geek που η μια εκ των δυο πρωταγωνιστριών ερωτεύεται…) αναβαθμίζει καθοριστικά ένα έτσι κι αλλιώς υπέροχο περιεχόμενο και το χαμηλόφωνο «Ghost World» αποκτά ολιγομελές αλλά φανατικό κοινό.

6. «Scott Pilgrim vs. the World» (2010) του Έντγκαρ Ράιτ

Όταν ο Σκοτ Πίλγκριμ, ένας ντροπαλός 22χρονος κιθαρίστας μιας αποτυχημένης ροκ μπάντας, γνωρίζει την Ραμόνα Φλάουερς, πιθανότατα την πιο όμορφη και κουλ κοπέλα όλων των εποχών, αναπόφευκτα την ερωτεύεται. Όμως, για να μπορεί να είναι μαζί της πρέπει να αντιμετωπίσει και να νικήσει τους 7 διαβολικούς και θανάσιμους πρώην της, που τυχαίνει να έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις. Μην προσπαθείτε να βρείτε λογική σε αυτό το στόρι. Το «Scott Pilgrim vs. the World» είναι μια βιντεοπαιχνιδίστικη ιστορία και το σύμπαν στο οποίο λαμβάνουν χώρα τα τεκταινόμενα έχει τους κανόνες ενός βιντεοπαιχνιδιού. Και αν κάποιος θεωρεί πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να πιάσει στα κόμιξ και τους κανόνες που τα διέπουν αλλά θα ήταν σίγουρη αποτυχία στο σινεμά, προφανώς δεν ήξερε τον Έντγκαρ Ράιτ. Έχοντας δείξει πως είναι ο μετρ του σπιντάτου ρυθμού μέσα από τα καταπληκτικά «Shaun of the Dead» και «Hot Fuzz», ο Ράιτ διασκευάζει την κόμιξ σειρά «Scot Pilgrim» του Μπράιαν Λι Ο’ Μάλεϊ και διηγείται την ιστορία λες και έχει πάρει κόκα και δεν μπορεί να χαλαρώσει από την υπερένταση. Μια ταινία υπό μορφή βιντεοπαιχνιδιού, ένα παράδοξο μιούζικαλ, ένα σπιντάτο coming of age ρομάντζο, ο Ράιτ τα βάζει όλα στο μπλέντερ και βγάζει μια τελειότητα.

5. «Persepolis» (2007) της Μαρζάν Σατραπί

Συνήθως, πρέπει να περάσουν μερικές δεκαετίες για να χαρακτηριστεί «κλασική» μια ταινία. Υπάρχουν ωστόσο και ορισμένες που η επιδραστικότητά τους τις καθιστά κλασικές εν τη γενέσει τους και όσο περνάνε τα χρόνια μετά τη δημιουργία τους, αυτό επιβεβαιώνεται: το «Persepolis» είναι μια τέτοια ταινία. Η Μαρζάν Σατραπί μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το κόμικ που η ίδια έχει δημιουργήσει και παραδίδει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά animation όλων των εποχών. Η αυτοβιογραφική ιστορία της Σατραπί, μια ιστορία για ένα κορίτσι που μεγαλώνει στο καταπιεστικό Ιραν της δεκαετίας του ’80, την περίοδο δηλαδή που ακολούθησε μετά τη λεγόμενη «Ισλαμική Επανάσταση», καταφέρνει να συνδυάσει έναν έντονο πολιτικό σχολιασμό με την επιτομή μιας ιστορίας ενηλικίωσης και τελικά, μέσα από ένα γλυκόπικρο μείγμα, ένα αληθινό θαύμα δομείται. Ένα από τα καλύτερα animation όλων των εποχών για πολλούς, ένα αληθινό και ουσιαστικό φεμινιστικό μανιφέστο για κάποιους άλλους, και τα δυο ταυτόχρονα για τους περισσότερους.

4. «Popeye» 1980 του Ρόμπερτ Άλτμαν

Τρομακτική εμπορική αποτυχία στην εποχή της αλλά αναγνωρισμένη ως μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους με τα χρόνια, το «Popeye» του Ρόμπερτ Άλτμαν υπήρξε μια πολύ τολμηρή ταινία και ταυτόχρονα μια μεγάλη τρολιά εναντίον όσων περίμεναν πως ένας τόσο δημοφιλής κόμιξ χαρακτήρας όπως ο Ποπάι θα μεταφερόταν με λαμπρότητα και blocbuster επιθυμίες στο σινεμά. Απόρροια μιας εποχής που το Χόλιγουντ έδινε απεριόριστη ελευθερία στους δημιουργούς, η εν λόγω ταινία προκύπτει ως το αποτέλεσμα της επιθυμίας του Άλτμαν να επιστρέψει τον «Ποπάι, τον ναύτη» στις φιλοσοσιαλιστικές, βαθιά πολιτικές και ταξικά σατιρικές του ρίζες: αυτό ήταν ο Ποπάι όταν έκανε την εμφάνισή του στα κόμιξ της δεκαετίας του ’20, πολύ πριν γίνει ο δεύτερος πιο δημοφιλής κόμιξ χαρακτήρας των ΗΠΑ μετά τον Μίκι και μετουσιωθεί εν τέλει σε έναν απλοϊκό παιδικό χαρακτήρα. Ένα σκοτεινό -πίσω από τον ανάλαφρο μιούζικαλ τόνο του- και διακριτικό -αλλά ξεκάθαρο και αιχμηρό- πολιτικό σχόλιο αναφορικά με τους ταξικούς διαχωρισμούς της κοινωνίας, το «Popeye» γράφει (αρχικά αρνητική) ιστορία και φυσικά μας παρουσιάζει έναν άσημο 29χρονο ηθοποιό που μετέπειτα έμελλε να αφήσει εποχή στο Χόλιγουντ: τον Ρόμπιν Γουίλιαμς.

3. «A History of Violence» (2005) του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ

Ένας μικροαστός και τυπικός οικογενειάρχης, ζει μια ήρεμη και χαλαρή ζωή σε μια κωμόπολη των ΗΠΑ. Ώσπου κάποιοι μυστηριώδεις μαφιόζοι κάνουν την εμφάνισή τους στην πόλη και ισχυριζόμενοι πως γνωρίζουν από παλιά τον πρωταγωνιστή μας, του γίνονται στενός κορσές και του κάνουν τη ζωή πατίνι. Ο ίδιος λέει πως δεν τους ξέρει, πως δεν τους έχει δει ποτέ ξανά, πως τον μπερδεύουν με άλλο. Λέει αλήθεια ωστόσο ή μήπως ένα σκοτεινό παρελθόν τον συνοδεύει; Ιδιότυπο και πέρα για πέρα υποτιμημένο gangster movie, βασισμένο σε ένα graphic novel του -γνωστού από τις ιστορίες του για τον Δικαστή Ντρεντ- Τζον Βάγκνερ, το «A History of violence» είναι το πρώτο crime θαύμα που προέκυψε από την συνεργασία του τεράστιου Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ με τον Βίγκο Μόρτενσεν (καθώς τρία χρόνια μετά μας παρέδωσαν και το αριστουργηματικό «Eastern Promises», για το οποίο μπορείτε να βρείτε μερικά λόγια εδώ). Σκοτεινό και μυστηριώδες, με μια εσωτερική «αρρώστια» να το καθορίζει, με μια αιχμηρή αποδόμηση του θεσμού της οικογένειας να το μετατρέπει σε κοινωνικό σχολιασμό και με μια κρονενμπερική και ταυτόχρονα ρεαλιστική οπτική για το φαινόμενο της βίας να ηγεμονεύει στην πλοκή του, η ταινιάρα του Κρόνενμπεργκ είναι από τις καλύτερες μεταφορές κόμικ στο σινεμά που έχουν δημιουργηθεί ποτέ.

2. «Road to Perdition» (2002) του Σαμ Μέντες

Το μεγάλο ταξίδι προς το άγνωστο ενός πληρωμένου δολοφόνου και του μικρού του γιου, τους οποίους κυνηγάνε οι πρώην εργοδότες του πρώτου, δηλαδή η μαφία της δεκαετίας του ’30. Άλλη μια μαφιόζικη ταινιάρα που χώνεται σε αυτή τη λίστα, το «Road to Perdition» είναι μάλλον η καλύτερη ταινία στην καριέρα του Σαμ Μέντες (νικώντας στο νήμα το «American Beauty») και μια πραγματική αποκάλυψη το 2002 που κυκλοφόρησε στις αίθουσες. Βασισμένο στο ομώνυμο graphic novel του Μαξ Άλεν Κόλινς, του οποίου και αποτελεί πίστη κινηματογραφική μεταφορά, η ταινιάρα του Μέντες, εκτός από το καταπληκτικό της σενάριο, την υποβλητική της ατμόσφαιρα και τον υπόγειο σχολιασμό αναφορικά με την έννοια της πατρότητας, έχει άλλο ένα βασικό προσόν που την μετουσιώνει σε τόσο μεγάλο έργο: τις ερμηνείες της. Ο Τομ Χανκς στον ρόλο του μοναχικού και ψυχρού εκτελεστή-πατέρα, ο (πιο κομιξίστικος όλων) Τζουντ Λο στο ρόλο του ψυχάκια δολοφόνο που βρίσκεται στο διάβα των δυο πρωταγωνιστών και ο Πολ Νιούμαν, στην τελευταία μεγάλη ερμηνεία της καριέρας του, στον ρόλο του αδίστακτου μεγαλομαφιόζου συνθέτουν μια άψογη ερμηνευτική τριπλέτα και προσδίδουν λίγο παραπάνω μεγαλείο στο «Road to Perdition».

1. «Old Boy» (2003) του Παρκ Τσαν-γουκ

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις αυτό εδώ το φιλμ, όχι σε ένα site όπως αυτό που διαβάζεις τώρα, αγαπητέ αναγνώστη: για να βρίσκεσαι εδώ είναι μάλλον δεδομένο πως γνωρίζεις μια από τις πιο επιβλητικές ταινίες του 21ου αιώνα και (είναι σχεδόν βέβαιο) την καλύτερη μεταφορά κόμιξ ιστορίας (χωρίς υπερήρωες) στο σινεμά. Το δεύτερο κεφάλαιο της θρυλικής τριλογίας της εκδίκησης του Παρκ Τσαν-γουκ, η ιστορία ενός άντρα που φυλακίζεται μυστηριωδώς σε μια ιδιαίτερη φυλακή για 15 χρόνια πριν απελευθερωθεί εξίσου μυστηριωδώς για να αντιμετωπίσει έναν από τους πιο μυστήριους αλλά και πιο καλοδουλεμένους κακούς που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά, είναι η κινηματογραφική μεταφορά του manga του Νομπουάκι Μινεγκίσι, «Old Boy» και είναι αυτονόητα η ταινία που καταλαμβάνει την κορυφή αυτής της λίστας. Ίσως, η πιο «superhero» ταινία μιας λίστας χωρίς superhero ταινίες.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here