Χαρούμενη Batman Day! – Το top 5 των περιπετειών του Σκοτεινού Ιππότη

0

Δεν χρειάζεται πολλά λόγια όταν έχουμε να κάνουμε με Αυτόν, άλλωστε ούτε ο ίδιος θα γούσταρε τα πολλά-πολλά εισαγωγικά ακόμα και σε ένα κείμενο που γράφτηκε για να Τον αποθεώσει.

Κάτι λίγα μόνο: το 2019 είναι ιδιαίτερη χρονιά για τον Batman, γίνεται άλλωστε 80 χρονών. Αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους 80άρηδες που ξέρουμε, ετούτος ο τύπος δεν μασάει ιδιαίτερα: τόσο σε επίπεδο οξύνοιας όσο και σε επίπεδο φυσικής κατάστασης μοιάζει να έχει τουλάχιστον τα μισά χρόνια. Και ας έχει ζήσει τόσα πολλά που το ακριβώς αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει: ακόμα και τα 80 χρόνια του μοιάζουν λίγα για να χωρέσουν τόσες περιπέτειες.

Το Nerd Things τιμάει την Batman Day, προσαρμόζεται με τα ήθη και τα έθιμά της, συμβιβάζεται με την υπέροχη εμμονή του να φτιάχνεις λίστες και ξεσκαρτάροντας τις άπειρες περιπέτειες του Σκοτεινού Ιππότη φτιάχνει ένα (υποκειμενικότατο) top-5.

Πάρτε μια βαθιά ανάσα και…

Πάμε:

5. «Arkham Asylum: A Serious House on Serious Earth» (1989) των Grant Morrison & Dave McKean

Η ιστορία, σχετικά απλή: οι τρόφιμοι του Άρκαμ (του ασύλου που καταλήγουν όλοι οι διαταραγμένοι κακοποιοί του Γκόθαμ) με πρωτοστάτη τον Τζόκερ εξεγείρονται και καταλαμβάνουν το άσυλο. Κρατώντας ως ομήρους όλο το προσωπικό, ζητούν να τους παραδοθεί ο Μπάτμαν. Ο «Άνθρωπος- Νυχτερίδα» δέχεται, κλείνεται μαζί με τους μεγάλους αντιπάλους του και καλείται ν’ ανταπεξέλθει τόσο στις σωματικές δοκιμασίες (παλεύει σχεδόν με τους πάντες), όσο- κυρίως- στις ψυχολογικές.

Χάρη στο «άρρωστο» σκίτσο του ΜακΚέιν, ο οποίος «ζωγράφισε» κυριολεκτικά και μεταφορικά, η ατμόσφαιρα βάφεται με το σκούρο μαύρο χρώμα του νουάρ τρόμου και ο Μόρισον σκαρώνει εδώ ίσως το υπερηρωικό απαύγασμα της καριέρας του.

Ο Μπάτμαν αρχίζει ν’ αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό, ο Τζόκερ- μια μόνιμη πηγή ευφυούς τρέλας- τον ωθεί στα άκρα και η κορύφωση του δράματος έρχεται με τον Two- Face να μην υποτάσσεται για πρώτη φορά στο τυχερό του νόμισμα.

Η θέση του Σκοτεινού Ιππότη είναι, τελικά, μαζί με τους υπόλοιπους τροφίμους στο Άρκαμ: «Αν δεν αντέχεις το Άσυλο», του λέει- εννοώντας τον έξω κόσμο- ο Πρίγκηπας του Εγκλήματος με τα πράσινα μαλλιά και τα παρανοϊκά μάτια, «εδώ θα υπάρχει πάντα μια θέση για σένα».

Καθώς ο Μπάτμαν χάνεται στο βάθος, το μόνο που κυριαρχεί είναι ένα απάνθρωπο γέλιο.

Χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα-χα.

4. «Batman: Year One» (1987) των Frank Miller & David Mazzucchelli

Μοιάζει σχεδόν με αποστολή καλλιτεχνικής αυτοκτονίας: σου ανατίθεται να γράψεις μία από τις καλύτερες (αν όχι την καλύτερη) ιστορία για τον Άνθρωπο- Νυχτερίδα κι εσύ επιλέγεις να μην συμπεριλάβεις κανέναν από τους μεγάλους του αντιπάλους, παρά μονάχα ν’ αφηγηθείς, ουσιαστικά, την αρχή της σχέσης του Μπάτμαν με τον ντεντέκτιβ, τότε, Γκόρντον.

Προερχόμενος από το απόλυτο αριστούργημα (spoiler alert: βλέπε στην κορυφή της λίστας) της προηγούμενης χρονιάς, ο Φρανκ Μίλερ αναλαμβάνει να εξιστορήσει τον πρώτο χρόνο της δράσης του Μπάτμαν στο Γκόθαμ και τη μάχη του εναντίον της διαφθοράς.

Ο Τζέιμς Γκόρντον, νεαρός ντεντέκτιβ της αστυνομίας της πόλης, δυσκολεύεται, αρχικά, να τον εμπιστευτεί- κυρίως επειδή δρα εκτός των ορίων του νόμου, παρά τις καλές του προθέσεις- ενώ παλεύει και με τα δικά του φαντάσματα.

Η απόλυτη ιστορία «ενηλικίωσης» για τον Μπάτμαν έχει ως πρωταγωνιστή τον… Γκόρντον, με την Σελίνα Κάιλ (ακριβώς: την Catwoman) να προσθέτει μικρές, αλλά ουσιώδεις, πινελιές.

Ο Μίλερ βρίσκεται στα καλύτερά του, το στρωτό σχέδιο του Μαζουτσέλι δένει αρμονικά με το σενάριο και το αποτέλεσμα είναι ένα αληθινό διαμάντι.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν άντλησε πολλά στοιχεία από το “Year One” για το αριστουργηματικό, κι ελαφρώς υποτιμημένο, “Batman Begins”, ενώ παίρνει σχεδόν αυτούσια την τελευταία σκηνή του graphic novel.

Ο Τζόκερ είναι εδώ, όμως κι ο Γκόρντον έχει ένα φίλο που μπορεί να τον βοηθήσει.

Τον λένε…

Μα, την ξέρετε ήδη την απάντηση- έτσι δεν είναι;

3. «Batman: Red Rain» (1991) των Doeg Moench & Kelley Jones

Ο Κόμης Δράκουλας (αυτός που δημιούργησε ο Μπραμ Στόκερ) έχει επιλέξει για βάση του το Γκόθαμ και στόχος του είναι να φτιάξει έναν στρατό από βαμπίρ. Ο μόνος ο οποίος μπορεί να τον αντιμετωπίσει δεν είναι άλλος από τον Caped Crusader με τη στολή της νυχτερίδας. Σωστά: πρόκειται γι’ ακόμα μια εναλλακτική ιστορία.

Μόνο που αυτή εδώ δε μοιάζει με καμία άλλη: ο Νταγκ Μοέντς αμφιρρέπει μεταξύ των superhero κόμικς και του απτού, σχεδόν, τρόμου και το σχέδιο του Τζόουνς αποτελεί ωδή στην γοτθική αισθητική.

Ο Μπάτμαν αναγκάζεται να θυσιάσει τη ίδια του την ανθρώπινη φύση προκειμένου να σταθεί σαν ίσος προς ίσον απέναντι στον Κόμη Δράκουλα και ο δαιμονικός εαυτός του- ο οποίος προσπαθεί να κατευνάσει την ακόρεστη δίψα του για αίμα- είναι χάρμα ιδέσθαι.

Το “Red Rain” αποτελεί το πρώτο μέρος της βαμπιρικής τριλογίας του Μπάτμαν (“Bloodstorm” και “Crimson Mist” τα άλλα δύο), η οποία εκτόξευσε στη στρατόσφαιρα τις elseworlds ιστορίες.

Ή, καλύτερα, τις έθαψε σ’ ένα φέρετρο κάτω από την έπαυλη του Μπρους Γουέιν.

Εκεί που ο Μπάτμαν περιμένει να χαθεί και η τελευταία αχτίδα του ήλιου, προκειμένου ν’ ανασυρθεί και πάλι στην επιφάνεια.

Προκειμένου να παραδοθεί στα όσα επιτάσσει το μεταλλαγμένο του σώμα.

2. «Batman: The Long Halloween» (1996) των Jeph Loeb & Tim Sale

Ο Μπάτμαν συνεργάζεται με τον επιθεωρητή Γκόρντον και τον Χάρβεϊ Ντεντ προκειμένου να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης τον πιο διάσημο αρχηγό Μαφίας του Γκόθαμ, τον Καρμάιν Φαλκόνε, όμως τα σχέδιά του ανατρέπονται πλήρως από τον Holiday Killer- έναν δολοφόνο που σκοτώνει μόνο σε γιορτινές μέρες.

Το “Long Halloween” είναι η κόμικ εκδοχή του «Νονού», καθώς δανείζεται πολλά στοιχεία από το έπος του Κόπολα. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί το κορυφαίο δείγμα “whodunit” («Ποιος το έκανε;», δηλαδή, μόνο που το “whodunit” κάνει τον γράφοντα να φαίνεται απείρως πιο ψαρωτικός), με τον Λεμπ να πειράζει ασταμάτητα το μυαλό των αναγνωστών, που προσπαθούν μάταια να λύσουν το μυστήριο.

Το σχέδιο του Τιμ Σέιλ είναι απλά από άλλον καλλιτεχνικό πλανήτη, ενώ η ιστορία της αλλαγής του Ντεντ σε Two- Face πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια αλλαγής ατόμων από έναν σε κάποιον άλλο.

Από τις σελίδες των 13 τευχών περνάνε όλοι οι μεγάλοι villains του Μπάτμαν και ο Σκοτεινός Ιππότης τα βάζει με τους πάντες, ενώ αποδεικνύει εμπράκτως ότι είναι ο καλύτερος ντεντέκτιβ του κόσμου.

Το “Long Halloween” είναι αρκετά «μακρύ», όμως όταν φτάσετε στην τελευταία σελίδα, θα πιάσετε τον εαυτό σας να εύχεται να διαρκούσε για λίγο ακόμα.

Διάολε, έστω και για ένα μόνο κάδρο.

1. «The Dark Knight Returns» (1986) του Frank Miller

«Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ… Στα χρόνια που θα έρθουν… Στις πιο προσωπικές σου στιγμές… Θέλω να θυμάσαι το χέρι μου στο λαιμό σου…Θέλω να θυμάσαι αυτόν που σε νίκησε».

Πριν από αυτό το ανυπέρβλητο χάρτινο αριστούργημα, ο Μπάτμαν ήταν μονάχα κατ’ ευφημισμόν «Σκοτεινός Ιππότης». Το 1986 ο Φρανκ Μίλερ- που μια φορά κι ένα κάποτε, πριν εξελιχθεί σ’ εθνικιστή περιωπής, ήταν μακράν του δεύτερου ο κορυφαίος κομίστας στον κόσμο- παρουσίασε το “The Dark Knight Returns”, αρπάζοντας τον Μπάτμαν από το σβέρκο και σέρνοντάς τον στα πιο ερεβώδη μονοπάτια που είχε περιηγηθεί ποτέ.

Βαδίζοντας πλέον στα 60 του και έχοντας εδώ και καιρό κρεμάσει τη στολή, ο Μπρους Γουέιν γυρίζει στο Γκόθαμ, που πάει κατά διαόλου. Τη στιγμή που βαδίζει στο στενό που σκοτώθηκαν οι γονείς του, κάποιοι προσπαθούν να τον ληστέψουν και η φλόγα ανάβει και πάλι.

Ο Μπρους επιστρέφει- σαν ηρωινομανής που δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από τη δόση του- στη θαλπωρή που του προσφέρει η νυχτεριδόμορφη κάπα του και αποφασίζει ν’ αλλάξει τον κόσμο με τη βοήθεια ενός 13χρονου κοριτσιού- της θηλυκής εκδοχής του Ρόμπιν.

Αυτός ο Μπάτμαν είναι πιο βίαιος από ποτέ και το πενάκι του Μίλερ κάνει το ένα δισέλιδο θαύμα πίσω από το άλλο, ενώ και το σχέδιο (πάλι δικό του) είναι υποβλητικό, απαισιόδοξο, ατόφια σκοτεινό.

Το Dark Knight Returns άλλαξε ριζικά τον τρόπο που γράφονται τα superhero κόμικς, τα οποία αίφνης άφησαν πίσω τους τον χαζοχαρούμενο εαυτό τους- εκεί που οι ήρωες δε γερνούσαν ποτέ και ζούσαν στη δική τους φούσκα, χωρίς να επηρεάζονται από τις εξωτερικές συνθήκες- και μεγάλωσαν απότομα.

Ο Ζακ Σνάιντερ, ο σκηνοθέτης του Batman VS Superman, παραδέχτηκε πως άντλησε πολλές ιδέες για τη μάχη ανάμεσα στους δύο εμβληματικούς υπερήρωες από το DNR, καθώς εδώ υπάρχει η απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στον Σκοτεινό Ιππότη και τον Άνθρωπο από Ατσάλι.

«Θέλω να θυμάσαι, Κλαρκ, τον μοναδικό άνθρωπο που σε νίκησε», λέει ο Μπρους Γουέιν στον αιμόφυρτο Κλαρκ Κεντ, λίγο πριν προδοθεί, «οικειοθελώς», από την υπέργηρη καρδιά του.

Ο Μπάτμαν δε μένει πια εδώ, όμως αυτή είναι απλά μια ρηχή, επιφανειακή προσέγγιση. Ψάξτε λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια. Κοιτάξτε εκεί, στο βάθος: στη σπηλιά κάτω από την έπαυλη των Γουέιν.

Ο Χρόνος νίκησε τον Μπάτμαν, όμως, παρ’ όλ’ αυτά, ηττήθηκε κατά κράτος. Οι ιδέες, βλέπετε, δεν πεθαίνουν ποτέ.

Το σήμα με τη Νυχτερίδα που φέγγει ακόμα και τώρα στον βραδινό ουρανό είναι η καλύτερη απόδειξη.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here