Το «Raised by Wolves» είναι η δόση Ridley Scott που θέλαμε

0

O Ridley Scott είναι αλήθεια πως μας έχει καλομάθει στο καλό sci-fi, πλην ορισμένων μετριοπαθών ταινιών και ok, είναι ένας σκηνοθέτης στον οποίο οι λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας επιστρέφουν για να νιώσουν τη σπιτίσια τους φάση – είναι άλλωστε κάτι σαν το comfort food του sci-fi είδους.

Και γι’αυτό γλίστρησα λίγο απ’τη θέση μου όταν έμαθα πως έχει σκηνοθετήσει δύο επεισοδιάκια της νέας σειράς του HBO max, «Raised by Wolves», η οποία έκανε πρεμιέρα στις 3 του μήνα και, μπορώ να πω, με άφησε αρκετά ικανοποιημένη, κυρίως γιατί σκάει δυναμικά μια αυθεντικότητα που δικαιώνει το είδος, ειδικά στο πλαίσιο των σειρών και της «μικρής» οθόνης, που σπάνια μου κάνουν κάποιο έντονο κλικ χωρίς στη συνέχεια να αφήνουν μία αίσθηση μισοτελειωμένου οργασμού.

Βέβαια τίποτα δεν υπόσχεται πως και η καινούργια σειρά του Aaron Guzikowski δε θα καταλήξει κι αυτή ένα μετρίου αναστήματος σιριαλάκι, μέχρι στιγμής όμως προσγειώνεται με θόρυβο, μ’ένα καλό ξεκίνημα, ένα δυνατό cast (με τον Travis Fimmel, πάλαι ποτέ αγαπημένο βίκινγκ, να βγάζει μια περίεργη οικειότητα – space viking φάση) και ένα πολύ καλό κινηματογραφικό γυάλισμα.

Η πλοκή κεντράρεται στην πολύ γνωστή φαντασίωση μιας διαπλανητικής αποικιοκρατίας των ανθρώπων – εδώ και των androids: μεγάλος πόλεμος, πίου πίου, γη dead, άνθρωποι στο διάστημα και πάμε απ’την αρχή. Η ιστορία εκκινεί από την άφιξη δύο χιουμανοειδών (ο Πατέρας (Abubakar Salim) και η Μητέρα (Amanda Collin) – γκουχ*Αδάμ*γκουχ*Εύα*γκουχ φτάνει μ’αυτό πια) στον πλανήτη Kepler 22b, όπου και καταπιάνονται, τσακ μπαμ, χωρίς πολλά πολλά με τo αρχίνιμα της αποικίας τους. Σκηνή τσεκ, βαλίτσες τσεκ, έμβρυα σε περίεργα υγρά τσεκ και τα γνωστά.

Οι θρησκευτικοί πόλεμοι, το μεταφυσικό που τρυπώνει δειλά δειλά, η εξερεύνηση της οντολογίας των ανδροειδών, του ενδόμυχου των μηχανών που δημιούργησε ο άνθρωπος, και η προσπάθεια χειραφέτησής τους από το ζυγό της ανθρώπινης υπεροχής και εξουσίας είναι όλα πολύ γνωστά concepts και σίγουρα δεν έχει εξαντληθεί το ενδιαφέρον τους (ο R. Scott έχει άλλωστε μία κλίση στο να εξερευνεί αυτή τη σχέση δημιουργού – δημιουργήματος με αρκετά μεταφυσική διάθεση, ας θυμηθούμε και το Prometheus). Η νύξη μίας αυτονομίας, συναισθηματικής και διανοητικής, των humanoids και η αποκόλλησή τους από το δέρμα του δημιουργού που σηματοδοτείται με τη συναισθηματική βούληση που αποκτάται από τη «μηχανή», είναι η κύρια τροφή της επιστημονικής φαντασίας και εδώ η προσέγγιση της σειράς είναι αρκετά ικανοποιητική. Η σχέση των δύο ανδροειδών παλαντζάρει ανάμεσα στο τεχνητό και το συναισθηματικό, την ψυχή και το τίποτα, την ύπαρξη και ανυπαρξία του θεϊκού στοιχείου και αφήνει να αιωρείται το απαραίτητο μυστήριο που χαρακτηρίζει κάθε Scottιανό sci-fi.

Τα πρώτα επεισόδια της σειράς έχουν σίγουρα μια σκοτεινιά, μία απλωμένη αίσθηση νωχελικότητας που εναλλάσσεται βέβαια με γενναίες δόσεις δράσης, οι οποίες σε συνδυασμό με ένα σποραδικό χιουμοράκι (π.χ. η Μητέρα/necromancer/φονικό ρομπότ σε ρόλο soccer mom), σπάνε λίγο την αίσθηση του μουντού και του γκρίζου. Σε ορισμένες, δε, φάσεις, η σειρά θυμίζει λίγο sci-fi φερμένο απ’τα 70s, ενσωματώνοντας και ένα κάπως πιο comic στοιχείο (επίσης δηλώνω ένοχη πως μ’αρέσουν αυτά τα κλισέ εφαρμοστά latex space suits), αναβιώνοντας λίγο μία πιο κλισέ, αλλά εξίσου αξιόλογη, πλευρά του science-fiction. Προσωπικά η όλη αισθητική και η κεντρική ιδέα της σειράς μου θύμισε, ευχάριστα, την ταινία «On The Silver Globe» του Andrzej Żuławski και αυτό έπαιξε ένα ρόλο στο να την αγαπήσω ένα τσικ παραπάνω.

Η αρχή της είναι αρκετά δυναμική και με έναν αρκετά ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που σίγουρα αποτυπώνεται εύκολα στο γούστο, οι ερμηνείες είναι αρκετά γραπωτικές, η σκηνοθεσία εξίσου μαγνητική και θεωρώ πως η αρχή της είναι αρκετά δυναμική και με έναν αρκετά ιδιόρρυθμο χαρακτήρα που σίγουρα αποτυπώνεται εύκολα στο γούστο και σε κάνει να εύχεσαι να παραμείνει έτσι και στη συνέχειά της.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here