«Godzilla vs Kong»: Η απόλυτη τιτανομαχία δίνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται

0

Το μεγάλο event του monsterverse εκπληρώνει τις προσδοκίες και μας δίνει μία μάχη αντάξια των δύο θρυλικών κινηματογραφικών τεράτων. 

Το 2014 η Legendary μαζί με την Warner Brothers έβαλαν μπρος για ένα franchise που θα επικεντρωνόταν στα διάσημα τέρατα του σινεμά, ξεκινώντας από την γιγάντια σαύρα που έχει ισοπεδώσει το Τόκιο αμέτρητες φορές. Το ”Godzilla” του Gareth Edwards ήταν μια επιτυχημένη αναβίωση του μύθου του Godzilla, μια ταινία που προσπάθησε να είναι πιο κοντά στην σκοτεινή θεματική της κλασσικής ταινίας του 1954. Το 2017 κυκλοφόρησε το ”Kong: Skull Island”, ως μία εναλλακτική σκοπιά της ιστορίας του King Kong και οι προθέσεις ήταν σαφείς: Τα δύο αυτά τέρατα πρέπει να συγκρουστούν.

Το 2019 ήρθε το ”Godzilla: King of the Monsters”,η πιο εξτραβαγκάνζα ταινία του σύμπαντος, με τον Godzilla να παλεύει με πολυάριθμα τέρατα, ώστε να αναδειχθεί ως ο νούμερο ένα τιτάνας. Από πλευράς τερατομαχιών ήταν μία αν μη τι άλλο εντυπωσιακή ταινία. Από την άλλη πρόκειται επίσης για μία βαρετή ταινία. Πως γίνεται αυτό, όταν τα ψηφιακά εφέ έχουν φτάσει πλέον σε τέτοιο σημείο που μπορούν να ικανοποιήσουν την ανάγκη μας για επικές τερατομαχίες; Ποια είναι τα προβλήματα που καθιστούν τις ταινίες αυτές βαρετές παρά την over the top δράση τους;

Από την προηγούμενη δεκαετία έχει εγκαθιδρυθεί ένας κανόνας που διέπει σχεδόν όλα τα χολιγουντιανά μπλοκμπάστερς. Για κάποιο λόγο η διάρκεια τους πρέπει να ξεπερνά τις 2 ώρες, με σκόπο (υποτίθεται) να δώσουν στο κοινό μια θεαματική κινηματογραφική εμπειρία. Οι ταινίες των Avengers κυμαίνονται από δυόμιση εώς τρεις ώρες, οι αντίστοιχες της DC το ίδιο, με αποκορύφωμα τα ”Zack Snyder’s Justice League”, το οποίο είναι βέβαια ειδική περίπτωση. Το περίφημο αμερικάνικο μότο ”the bigger, the better” εφαρμόζεται πλήρως τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να γεμίσουμε από πανάκριβες και εντυπωσιακές ταινίες, οι οποίες αντί όμως να μας ενθουσιάζουν, καταλήγουν απλά να κουράζουν.

Σε αυτή την παγίδα έπεσε το ”Godzilla: King of the Monsters”. Σε μία ταινία ήθελαν ντε και καλά να χώσουν όλα τα τέρατα της μυθολογίας του. Ως εδώ οκ. Πιο πολλές τερατομαχίες άρα πιο πολλή δράση. Το δεύτερο πρόβλημα, το όποιο διέπει όλες τις ταινίες του monsterverse είναι τα αδιάφορα subplots των ανθρώπινων χαρακτήρων. Με σκοπό να γεμίσουν την διάρκεια, μπήκαν στο σενάριο, διάφορες υποϊστορίες, ώστε να δεθούμε με τους χαρακτήρες και να δούμε τα τέρατα από την σκοπιά τους. Το λάθος όμως εδώ πέρα είναι ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι ανθρώπινοι χαρακτήρες. Ο σκόπος που βλέπουμε ταινίες με τεράστια τέρατα να παλεύουν ισοπεδώνοντας ολόκληρες πόλεις είναι ακριβώς αυτός. Να δούμε τεράστια τέρατα να παλεύουν, ισοπεδώνοντας ολόκληρες πόλεις. Η φύση των ταινιών αυτών δεν μπορεί να υποστηρίξει ένα βαθύ σενάριο, πόσο μάλλον όταν πας να δώσεις με το ζόρι βαρύτητα σε κάτι που εξαρχής δεν θέλουμε να μας απασχολεί. Προς θεού, δεν υποβαθμίζουμε την κληρονομιά και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης των original ταινιών. Όμως από την στιγμή που βάζεις τα τέρατα αυτά να έρθουν αντιμέτωπα, οι αρχικές θεματικές τους χάνονται στον βωμό του θεάματος και έτσι οφείλουν να κριθούν.

Ύστερα από αυτή την αχρείαστη εισαγωγή, ας πούμε ότι το ”Godzilla vs Kong” έμαθε από τα λάθη των προηγούμενων ταινιών, δεν προσπάθησε σε καμία περίπτωση να ρίξει το βάρος στους ανθρώπινους χαρακτήρες και μας έδωσε το άμυαλο υπερθέαμα που ζητάγαμε από την στιγμή που ανακοινώθηκε η ταινία. Η πλοκή υπάρχει αλλά ουδεμία στιγμή δεν μας βάζει σε διαδικασία να την πάρουμε στα σοβαρά. Η ταινία επικεντρώνεται στους δύο τιτάνες και παραδίδει μία επική μονομαχία, όπως ακριβώς την φανταζόμασταν: Με ευφάνταστες σκηνές ξύλου και ολοκληρωτικές ισοπεδώσεις με πλήρη αμέλεια για τις ανθρώπινες ζωές.

Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες δεν κλέβουν ποτέ την παράσταση, με εξαίρεση την σύνδεση του Kong με ένα ιθαγενές κοριτσάκι. Ακόμα και εκεί, όμως η ταινία αποφεύγει να εμβαθύνει σε αυτό και χρησιμοποιεί σωστά την σχέση τους για να προωθήσει την πλοκή. Το σενάριο βασίζεται στην διάσημη θεωρία συνωμοσίας της κοίλης γης αλλά ταυτόχρονα βρίσκει χρόνο να παρωδήσει το περιεχόμενο του, μία επιλογή που κάνει αυτόματα πιο ανάλαφρη την θέαση. Το δεύτερο subplot με πρωταγωνιστρία την Millie Bobby Brown του Stranger Things, τον φίλο της και έναν συνωμοσιολόγο δίνει μια εξτρά κωμική νότα, ξεφεύγοντας εντελώς από την επιτηδευμένη σοβαροφάνεια των προηγούμενων ταινιών.

Ο Kong έχει περισσότερο χρόνο συμμετοχής καθώς δικαιούταν ένα setup, σε αντίθεση με τον αντίπαλό του, ο οποίος είχε δύο ταινίες για πάρτη του. Η εμφάνιση του Godzilla παραπέμπει σε villain και ουσιαστικά στήνεται για να αποτελέσει αντίβαρο στον γιγάντιο πίθηκο. Οι δύο σκηνές μάχης που μοιράζονται είναι πραγματικά όλα τα λεφτά. Με το επιβλητικό soundtrack του Tom Holkenborg (ή αλλιώς Junkie XL), η τιτανομαχία απογειώνεται και σε κρατάει καθηλωμένο για όλη την διάρκειά της. Άλλη μια υπόσχεση που τηρείται είναι ότι η μάχη λήγει με έναν νικητή. Δεν θα κάνουμε σπόιλερ αλλά θα πούμε ότι η νίκη είναι 100% δίκαιη. Και για όσους φανς δεν έχετε πάρει χαμπάρι, σας περιμένει μία μεγάλη έκπληξη στο τέλος που φτάνει την κορύφωση της τρίτης πράξης σε άλλα επίπεδα.

Επιπρόσθετα ένα μεγάλο συν της ταινίας σε αντίθεση με τις προηγούμενες είναι οι καθαρές σκηνές ξύλου. Όσο εντυπωσιακά πλάνα κι αν είχε το ”Godzilla: King of the Monsters”, η σκοτεινιά του χάλαγε το μομέντουμ των τερατομαχιών. Εδώ όμως έχουμε μία άψογη χρήση των ψηφιακών εφέ, με τα εύσημα να πηγαίνουν στον Adam Wingard. Γινόμαστε μάρτυρες αυτού του επικού ξύλου με όλη την μεγαλοπρέπειά του και σε κάθε σκηνή των μονομαχιών νιώθουμε το τράνταγμα από τα χτυπήματα των τεράτων. Ο Wingard εκπλήρωσε τις προσδοκίες των θεατών και η επιλογή του για την CGI animated ταινία των Thundercats μας γεμίζει αισιοδοξία.

Με λίγα λόγια το “‘Godzilla vs Kong” προσφέρεται για ένα απολαυστικό δίωρο. Δεν θα σε βάλει να σκεφτείς αλλά η ψυχαγωγία είναι εγγυημένη. Όπως γράφτηκε πολύ σωστά σε μία κριτική: Το “Godzilla vs Kong” είναι η ταινία που ξεχνάς αμέσως μόλις τελειώσει. Επίσης είναι η ταινία που σε κάνει να τα ξεχνάς όλα, όσο την παρακολουθείς.