Από τη Jenny στον… Ozzy: Τηλεοπτικές «μουσικές» στιγμές που άφησαν εποχή!

Ναι, ναι, εγώ κοιτάξτε, εκεί στην αρχή που ήμουν στο γραφείο και ούτε που ήθελα να γράψω το παραμικρό δηλαδή, μετά ξαφνικά σαν από μηχανής εκνευριστικός εμφανίστηκε δίπλα μου και μετά μιλούσα με αυτόν τον φίλο τον nerdουλα που γράφει στα Nerd τα Things για διαφόρων λογιών nerdιές και μου λέει «ρε συ Άκη, εσύ που τα ξες γενικά, δεν γράφεις ασούμε κάτι, ό,τι θες να γουστάρουμε;» και εγώ του λέω «ρε συ δεν ξέρω, δηλαδή τι δεν ξέρω, βασικά βαριέμαι αλλά δεν ξέρω κιόλας» και μετά σκέφτομαι και λέω από μέσα μου «κάτσε ρε συ, αυτός τώρα με είπε πλαγίως nerd ενώ εγώ είμαι γενικά, νομίζω κιόλας δηλαδή, βασικά τι νομίζω, είμαι δηλαδή, ένας cool τύπος από αυτούς τους ωραίους που κερδίζουν την παρέα, δεν είμαι κάνα nerd τελευταίο της σειράς από αυτούς τους geeks τους κολληματίες που τα τρώνε τα κολλήματα και γουστάρουν κιόλας» αλλά μετά σε δεύτερο χρόνο μου έρχεται σκέψη-τρέιλερ σαν τον Γουόλτερ Μπέρι και σκέφτομαι «ρε συ, κοίτα, όλοι κάπου είμαστε λίγο nerds, ακόμη και ο τύπος ο σφίχτερμαν στα Τζόου Γουέιντερ που πάει να φτιάξει ώμους σαν την βασιλική του Αγίου Πέτρου για να ανεβαίνει μετά στο Hayabusa με άσπρο αμάνικο και στάμπα από μπολονέζ, του αρέσει δεν του αρέσει είναι κι αυτός nerd με τη γυμναστική και τις πρωτεϊνούλες από αυτές που τελείωναν μονίμως στον Μπουρούση, ή ακόμη και ο cool ο γκαζόκαβλος με το μαύρο ματ το Type R το sleeper που καταστρέφει ψυχούλες νεόπλουτων στα Λιμανάκια είναι nerd με τα αυτοκίνητα, όλοι αυτοί λοιπόν και πολλοί άλλοι δηλαδή είναι nerds με αυτά που γουστάρουν», άρα μετά σκέφτομαι και του το λέω δηλαδή, «ρε συ τελικά αφού μου είπες να γράψω και αρχικά δεν ήθελα, μετά όμως λέω τελικά θέλω αλλά πάλι δεν ξέρ…» και πριν τελειώσω μου λέει «αμ μπράβο, δεν πειράζει, γράψε ό,τι σου ‘ρθει κι εμείς το ίδιο κάνουμε» αλλά μετά ρωτάω «ναι όμως δεν πρέπει να έχω αφορμή για να γράψω κάτι για να γίνει το κείμενο όπως πρέπει και να μην είναι ξεκάρφωτο;» και σχεδόν τον έβγαλα από τα ρούχα του και λέει «ρε σου λέω δεν τρέχει, όχι εμάς δεν μας πειράζει, δεν μας πειράζει αν γράψεις εκεί ένα κείμενο, δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο…» και μου γυρνάνε αλήθεια τα μυαλά 720 μοίρες σαν την μικρή τη Ρίγκαν που είχε μπει μέσα της ο Εξαποδώ ή σαν το κάρφωμα της παικτούρας του Χένρι του Τέρνερ στον αιφνιδιασμό με την Πανιωνάρα,

γιατί ενώ τα λέει όλα αυτά τα «δε μας πειράζει ας είναι μικρό» βασικά πετάει τη σπόντα του ο παλιομαλάκας αφού ξέρει ότι εγώ έχω ένα θέμα και όταν παίρνω φόρα στο τέλος του κειμένου βγαίνει αλεξίπτωτο για να κλείσει τελικά το tab όταν ο αναγνώστης αποφασίσει ότι θέλει να πάει στο άλλο το σάιτ με τα κορίτσια, αφού πρώτα έχασε εκεί 5-10 άντε 52 το πολύ λεπτά από τη ζωή του για να διαβάσει τις μαλακίες που γράφω και ενώ τα ξέρει όλα αυτά μου λέει «όχι, δεν μας πειράζει γράψε όσο θες» και αφού λοιπόν μετά από όλα αυτά ηρέμησα, κάνα μήνα μετά δηλαδή, λέω «άντε, θα γράψω κάτι για αυτό το Game of Thrones που είναι cool και ασχολούνται όλοι οι cool σαν εμένα που δεν είμαι nerd και θα κλικάρει ο κόσμος σαν ζεστό ψωμάκι ή κάτι τέτοιο», αλλά μετά μου είπανε τα παιδιά ότι «ξέρεις ψηλέ, έχουμε ψιλογράψει τα πάντα γι αυτό, όχι εμείς, όλο το ίντερνετ δηλαδή και ο ίδιος ο Τιμ ο Μπέρνερς ο Λι με επίσημο προφίλ στο reddit και δεν θέλουμε κι άλλο, άσε που έχει γράψει και ο άλλος εκεί δίπλα σου με τα μαλλιά ένα κατεβατό ολόκληρο» οπότε τους λέω «κοιτάξτε τότε αφού δε θέλετε αυτό, θα γράψω εκεί για το επεισόδιο το ωραίο που ήταν όλοι αγκαλιασμένοι και μπεκρούλιαζαν και τραγουδούσε ο υποτακτικός αυτής της μωράκλας της ψηλής της Μπριέν που μου βγάζει γούστα, αλλά όχι αποκλειστικά για Game of Thrones αλλά για το τραγούδι το ωραίο για το Τζενάκι -τη Jenny από την Παλαιόπετρα- και μετά από αυτό για όλα τα άλλα ωραία τραγούδια που έχουν παιχτεί σε ωραίες σειρές και ωραίες σκηνές και τα έχουμε ακούσει και έχουμε γουστάρει και κλαίγαμε και γελούσαμε και περνούσαμε ωραία όπως συμβαίνει όταν ακούς και βλέπεις κάτι που σου αρέσει, ειδικά δε όταν αυτά γίνονται μαζί» οπότε μετά από όλα αυτά που κουβεντιάσαμε για λίγη ώρα τελικά δεχθήκανε και μου λένε «άντε ΟΚ ας το κάνεις το κείμενο όπως θες» έτσι κατάλαβα ότι έφαγα αυτοχώσιμο αλα Βούκοβιτς για να γράψω και ότι το κείμενο θα ανέβει όταν το ορίσει η διοίκηση των Nerds.

Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο. Μίλα κι εσύ ρε Θωμά.

Βασικά καλησπέρα σας

Βασικά, γεια χαρά και από εμένα λοιπόν στους απανταχού nerds! Σήμερα, όπως θα έλεγε μάλλον και η κυρία Ανθή, η αγαπημένη μου δασκάλα στο δημοτικό -παλιά δηλαδή- «θα μιλήσουμε για τις κορυφαίες ”μουσικές σκηνές” στην τηλεόραση». Σκηνές κατά τις οποίες η μουσική δίνει τον ρυθμό –no pun intended- και ουσιαστικά παίρνει (συμ)πρωταγωνιστικό ρόλο, αγκαλιάζοντας την εικόνα, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα.

Γνώμη μας πάντα, έτσι;

Με αφορμή λοιπόν την πιο πρόσφατη περιβόητη τηλεοπτική σκηνή κατά την οποία η μουσική επένδυση ήταν μια ολόκληρη ιστορία από μόνη της, το περίφημο «τραγούδι του Πόντρικ» στο φινάλε του 2ου επεισοδίου της καταληκτικής σεζόν του GoT, αραδιάζουμε μια δική μας -προσωπικού γούστου- λίστα με κορυφαίες «μουσικές» σκηνές στην ιστορία της τηλεόρασης. Όχι τις κορυφαίες. Γενικά κορυφαίες. Βασικά, αυτές που έχουμε δει, αυτές που μας ήρθαν αβασάνιστα στο νου και αυτές που γουστάραμε. Γιατί έτσι.

Δηλαδή ξενικές και τηλεοπτικές βερσιόν από σκηνές σαν το επικό έπος με τον τεράστιο Νίκο Κούρκουλο και τον ακόμη τεραστιερότερο Στράτο Διονυσίου που μας έρχεται πάντα στο μυαλό όταν σκεφτόμαστε σκηνές που εξυψώθηκαν από τη μουσική επένδυση -είτε μιλάμε για κινηματογράφο, είτε για τηλεόραση.

Στο περίφημο «Ορατότης Μηδέν», εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν ο Άγγελος (Νίκος Κούρκουλος) επιστρέφει σπίτι άφραγκος, χωρίς δουλειά, χωρίς μέλλον και βρίσκει όλο το βιος του στο δρόμο και τη σπιτονοικοκυρά να τον περιμένει με την έξωση, αποφασίζει εκείνη τη στιγμή να ξεκινήσει ξανά από το μηδέν. Η δική του Κάθαρση, περιλαμβάνει λίγο λάδι από το καντήλι, ένα τσιγάρο στο στόμα, ένα σπίρτο μπροστά σε βλέμμα πνιγμένο στην απόγνωση. Όλα αυτά, δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν το μάξιμουμ δράμα της συγκεκριμένης σκηνής, αν ο Άγγελος δεν είχε εκείνο το παλιό πικ-απ και δεν είχε παίξει τον δίσκο με το αγαπημένο του τραγούδι. Τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τη φωνή του Στράτου, τη μουσική του Πλέσσα και τους στίχους του Παπαδόπουλου. Αυτή τη στιγμή κάνει ντεμπούτο το θρυλικό «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» που γράφτηκε ειδικά για την ταινία του Φώσκολου. Είναι η στιγμή που ο Διονυσίου από ένας νέος, ταλαντούχος τραγουδιστής γίνεται η απόλυτη φίρμα. Είναι η στιγμή που όλα δένουν μεταξύ τους και δημιουργούν μια από τις κορυφαίες σκηνές στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Άντε, αν θέλετε να το πούμε και με ξενικούς, κινηματογραφικούς όρους, κάτι τέτοιο…

…ή ακόμη καλύτερα, ακριβώς αυτό.

ΟΚ, η δική μας λίστα δεν έχει Κούρκουλο και Διονυσίου -αυτοί είναι once in a lifetime deal και δεν θα ξαναβγουν ποτέ και πουθενά- όμως έχει άλλες ωραίες μουσικάρες και άλλες ωραίες σκηνάρες.

Ιδού λοιπόν, χωρίς συγκεκριμένη σειρά και κατηγοριοποίηση, δέκα από τις κορυφαίες τηλεοπτικές «μουσικές» σκηνές στην ιστορία της Τι Βι!

Α, ναι: <<< ΠΡΟΦΑΝΩΣ SPOILERS >>>

1. Η σειρά: Game of Thrones, s08e02

Η σκηνή: Ο Πόντρικ ερμηνεύει το «Τραγούδι της Τζένι»

Η μουσική: Florence & the Machine – Jenny of Oldstones

Ένας επικήδειος πριν τις πολλές κηδείες που θα ακολουθήσουν μετά τη μάχη του Γουίντερφελ. Μια ωδή σε όσα έζησαν και δεν θα ξανάρθουν. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς που όλοι αυτοί οι αγαπημένοι χαρακτήρες βρίσκονται γύρω από την ίδια φωτιά. Και η τελευταία. Το «τραγούδι της Τζένι» που ξεκινά να τραγουδά ο Πόντρικ μετά την παραίνεση του Τύριον που ως συνήθως έχει όρεξη για καβλάντα, είναι ουσιαστικά ολόκληρη η ιστορία του Γουέστερος. Τηλεοπτικά δε, πρόκειται για ένα build up όσων θα ακολουθήσουν, με επιμέρους σκηνές που αποτελούν «αντίο» σε πρόσωπα και καταστάσεις. Η παράδοση του Γουέστερος, οι μύθοι και οι θρύλοι αιώνων, η προφητεία για τον «Πρίγκηπα που Υποσχέθηκε» -τον άνθρωπο που θα γινόταν ο ένας ηγέτης του βασιλείου και θα έφερνε την ειρήνη και την ευημερία- ουσιαστικά περιγράφεται στο τραγούδι που αναφέρεται ανά διαστήματα σε όλη την διάρκεια της σειράς.

Αν όλα αυτά τελικά συνέβησαν, συμβαίνουν ή θα συμβούν, μάλλον θα πρέπει να το μάθουμε από τα επόμενα βιβλία του Μάρτιν καθότι οι σεναριογράφοι της σειράς αποφάσισαν να τα μαζέψουν γρήγορα γρήγορα, δημιούργησαν ένα μάλλον διεκπεραιωτικό φινάλε για να βγει η υποχρέωση και έφυγαν για άλλες πολιτείες, προς Disneyworld. Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη σκηνή και η μουσική της επένδυση δεν θα μπορούσαν να δένουν περισσότερο μεταξύ τους. Αν με κάποιο τρόπο είχε χρησιμοποιηθεί και η ερμηνεία της απίστευτης Florence, ίσως τα πράγματα ήταν ακόμη καλύτερα…

2. Η σειρά: Fargo, s02e10

Η σκηνή: Το μακελειό στο Σιού Φολς

Η μουσική: Black Sabbath – War Pigs

Πρώτα αφήνουμε αυτό εδώ: Η δεύτερη σεζόν του Fargo, είναι ένα σκηνοθετικό, σεναριακό και ερμηνευτικό έπος, ένα συνολικό τηλεοπτικό αριστούργημα. Η δε σκηνή εν προκειμένω, θα ήταν απίθανη και χωρίς τη μουσική της επένδυση. Το War Pigs των Black Sabbath που είναι ένας μύθος από μόνος του για τη ροκ μουσική. Η live ερμηνεία του κομματιού πάλι, από τον Όζι, τον Τόνι, τον «Γκίζερ» και τον Μπιλ σε εκείνο το live στο Παρίσι τον Δεκέμβρη του ’70 αποτελεί πιθανότατα τη στιγμή που παρουσιάζεται στα πλήθη το Heavy Metal στην απόλυτη μορφή του. Αυτό ακριβώς είναι και όλα όσα εμφανίζονται στις οθόνες του ανυποψίαστου θεατή στη εναρκτήρια σεκάνς του τελευταίου επεισοδίου της δεύτερης σεζόν: και heavy metal και hard rock και ένταση και αγωνία και πόλεμος και τα πάντα όλα.

Μετά το μακελειό στο ξενοδοχείο του Σιου Φολς της Νότιας Ντακότα ο βετεράνος του Βιετνάμ, Χάνζι, βρίσκεται στο κυνήγι του Λου και της Πέγκι. Το War Pigs σε πρωταγωνιστικό ρόλο σου δημιουργεί την αίσθηση ότι ακούς το soundtrack της Αποκάλυψης. Με split screens που θα έκαναν και τον Μπράιαν Ντε Πάλμα να σηκωθεί για standing ovation, με το κρεσέντο της έντασης στην εικόνα να ακολουθεί αυτό της μουσικής, αποτυπώνεται στην οθόνη αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί της σειράς: «Γουρούνια» που βρίσκονται σε πόλεμο.

3. Η σειρά: Fringe, s05e01

Η σκηνή: ο Γουόλτερ ξαναβρίσκει την ελπίδα

Η μουσική: Yazoo – Only You

Μια μάλλον παρεξηγημένη / υποτιμημένη σειρά, το Fringe ολοκληρώθηκε μετά από 5 κύκλους, όταν οι δημιουργοί του σοφά αποφάσισαν αυτό που διστάζουν να κάνουν πολλοί συνάδελφοί τους στην αμερικανική τηλεόραση: ότι η σειρά πρέπει να τελειώσει όταν έχει ολοκληρωθεί η ιστορία των χαρακτήρων της. Μια ιστορία καλογραμμένη, που περιλαμβάνει πολλές πραγματικά cool σκηνές και έναν υπέροχο Τζον Νόουμπλ στον ρόλο του Γουόλτερ Μπίσοπ. Αυτός είναι που πρωταγωνιστεί στη σκηνή με την οποία κλείνει το 1ο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν. Σε ένα μέλλον (2036) που ο πλανήτης ζει υποταγμένος στους «Παρατηρητές», ο Γουόλτερ που ξέρει ότι κάπου στο βάθος των αναμνήσεών του βρίσκεται η λύση για το πώς να σώσει τον κόσμο, προσπαθεί να κοιμηθεί αφού η Ολίβια και η Έτα μόλις έχουν σώσει αυτόν και τη συσκευή που πιθανώς να επαναφέρει τη μνήμη του. Όμως το μάτι δεν κλείνει. Μια αντανάκλαση του φωτός που πέφτει πάνω στο πρόσωπό του, δεν βοηθά. Όταν προσπαθεί να εντοπίσει από που προέρχεται, βρίσκει ένα γλυπτό φτιαγμένο από παλιά, σπασμένα CD. Ανάμεσά σε αυτά βρίσκει και ένα άθικτο, το οποίο δοκιμάζει να ακούσει στο στέρεο ενός χαλασμένου αυτοκινήτου.

Το Only You, το πρώτο single των Yazoo, που έγινε ακαριαία επιτυχία το 1982, είναι η πρώτη μουσική που καταφέρνει να ακούσει σε αυτό το δυστοπικό μέλλον. Ο πρώτος στίχος «Looking from a window above, it’s like a story of love, can you hear me» περιγράφει ολόκληρη τη σειρά -είναι μια ιστορία αγάπης άλλωστε- και ο Γουόλτερ καταφέρνει να χαμογελάσει κλείνοντας τα μάτια. Όταν πια τα ανοίγει μετά το «came back only yesterday, I’m moving further away» που περιγράφει το… ξύπνημα στο 2036, το βλέμμα πέφτει πάνω σε μια μικρή πικραλίδα που έχει φυτρώσει στο πιο απίθανο μέρος, ανάμεσα στα χαλάσματα. Εκεί είναι που ξέρει ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και δακρύζει από χαρά.

4. Η σειρά: Californication, s01e01

Η σκηνή: Ο Χανκ δεν μπορεί να έχει (ακριβώς) αυτό που θέλει

Η μουσική: The Rolling Stones – You Can’t Always Get What You Want

Είναι πραγματικά δύσκολο για μια εναρκτήρια σκηνή σειράς να περιγράψει πλήρως τον βασικό της χαρακτήρα και να αποτυπώσει με απόλυτη ακρίβεια όλα όσα θα ακολουθήσουν για χρόνια και για χρόνια: λίγος χαβαλές, περισσότερη μιζέρια και ακόμη περισσότερο σεξ. Το Californication το πετυχαίνει εξαιρετικά με την πρώτη αυτή σκηνή του «πιλότου», η οποία παρουσιάζει τον Χανκ Μούντι (Ντέιβιντ Ντουκόβνι), έναν σεξομανή συγγραφέα που έχει πάθει… κοκομπλόκο, το διαβόητο «writer’s block» να προσπαθεί να βρει έμπνευση και τη λύση για τη γενικότερη κρίση μέσης ηλικίας που απειλεί το πόσο cool είναι, στο πιο απρόσμενο από τα μέρη που θα μπορούσε να ψάξει: στον οίκο του Θεού.

Τσιγάρο στο στόμα, βλέμμα τίγκα στη μιζέρια και την απογοήτευση και από πίσω, στο backround, η χορωδία να «ψέλνει» το You Can’t Always Get What You Want των Rolling Stones, το οποίο δένει βασικά όλη την ιστορία του χαρακτήρα αλλά και αυτό που ακολουθεί: το τσιγάρο σβήνει στον αγιασμό, μετά από λίγο ξεκινά η λυτρωτική κουβέντα με την πιο σέξι καλόγρια όλων των εποχών που εμφανίζεται μπροστά του, η οποία μπορεί να μην του προσφέρει αυτό που χρειάζεται -τον λόγο του Θεού ότι θα τον βοηθήσει- αλλά έστω για λίγο του δίνει… προφορικώς αυτό ακριβώς που θέλει. Και μετά ξύπνησε…

5. Η σειρά: Casa de Papel, s01e15

Η σκηνή: Ο Καθηγητής και ο Berlin αναπολούν το παρελθόν

Η μουσική: Fonola Band – Bella Ciao

Έλα, σοβαρά τώρα. Αν ζεις κι εσείς μαζί με όλους εμάς τους υπόλοιπους πάνω σε αυτόν τον ταλαιπωρημένο πλανήτη την τελευταία διετία και δεν έχεις ακούσει κάπου να παίζει το συγκεκριμένο τραγούδι, κάτι πηγαίνει πραγματικά στραβά με την πάρτη σου. Περνιέσαι για φυσιολογικός άνθρωπος αλλά στην πραγματικότητα είσαι εξωγήινος μασκαρεμένος με νορμάλ φάτσα, όπως στο «They Live» του Κάρπεντερ. Ή ακόμη χειρότερα, δεν έχεις καν επίγνωση για το τι σου συμβαίνει, αλλά καθοδηγείσαι από έναν μικρό εξωγηϊνάκο που ζει μέσα σου και σε «λειτουργεί» με δύο μοχλούς Atari.

Το Bella Ciao λοιπόν, είναι ένα ιταλικό, αντάρτικο, αντιφασιστικό τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε ως ύμνος της Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αποτελεί το σήμα κατατεθέν του απόλυτου τηλεοπτικού blockbuster. Με ιστορία που πλέον ξεπερνάει τον αιώνα, με μελωδία τόσο πιασάρικη που έχει διασκευαστεί σε όλες τις γλώσσες της Βαβέλ και έγινε μέχρι και σύνθημα στα ελληνικά γήπεδα, πρόκειται για έναν ύμνο κόντρα σε κάθε μορφή εξουσίας. Αυτό ακριβώς είναι και το θέμα της σειράς. Η δε σκηνή του τελευταίου επεισοδίου της πρώτης σεζόν αποτελεί και το αποκορύφωμα του κρεσέντο που δημιουργεί μαεστρικά το Casa de Papel κάθε λεπτό που περνάει. Οι δύο αυτές μορφάρες, ο Καθηγητής και ο Berlin βρίσκονται στην έπαυλη όπου εκπαιδεύτηκαν για τη ληστεία και πίνοντας την κρασάρα τους τραγουδούν a capella το Bella Ciao, πεισμωμένοι για μάχη, πεισμωμένοι για νίκη. Πως λέμε instant hit; Ακριβώς αυτό. Σκηνή του 2017 και ήδη είναι

all time classic.

6. Η σειρά: The Leftovers, s03e04

Η σκηνή: Κέβιν + Νόρα = LFE… no more

Η μουσική: A-Ha – Take on Me

Ακόμη μια αμφιλεγόμενη σειρά που δίχασε κοινό και κριτικούς (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό). Είναι αλήθεια: το leftovers είτε το αγαπάς, είτε το μισείς. Βασικά, είτε αντέχεις να το δεις, είτε όχι. Αν το δεις, μετά από τρεις σεζόν που κάνουν τη μίζερη ζωή σου να φαντάζει ταξίδι στη Disneyland με μια ενδεκάδα κουνελάκια του Playboy, θα το αγαπήσεις. Το δε original score της σειράς είναι γραμμένο από τον Μαξ Ρίχτερ και είναι απλώς καθηλωτικό. Πέρα από αυτό όμως, το Leftovers είναι μια σειρά που «παίζει» φουλ μουσικάρες σε όλη τη διάρκεια των τριών κύκλων και οι επιλογές είναι συνήθως όσο on point μπορεί να είναι. Οι «μουσικές» σκηνές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο θέμα είναι στην κυριολεξία καμιά δεκαριά, όμως θα κάνουμε την πιο «μίνιμαλ» επιλογή, ακολουθώντας τη λογική της σειράς. Η τελευταία σκηνή του 4ου επεισοδίου της 3ης και τελευταίας σεζόν, είναι το απόλυτο παράδειγμα του ότι το καλό σινεμά, η καλή τηλεόραση, δεν χρειάζονται σπουδαία εφέ, επικές ατάκες ή ιστορικές ερμηνείες για να πετύχουν το σκοπό τους. Το μόνο που χρειάζεται κάποιες φορές είναι μια καλή ιστορία, χημεία μεταξύ χαρακτήρων και λίγη σκηνοθετική μαεστρία στην παρουσίασή τους. Δεν χρειάζεται καν να… τραβήξει πολύ, λίγα δευτερόλεπτα παντρέματος ήχου και εικόνας, με μια μουσική που ερμηνεύει ένα μαγικό πλάνο -ή το αντίθετο- είναι υπεραρκετά. Ότι συμβαίνει και εδώ.

Η ιστορία είναι… too much για να αναλυθεί -μια χαρτογράφηση της απόλυτης μαυρίλας στην ανθρώπινη ψυχή. Εν προκειμένω, το build up μιας σχέσης δύο ταλαιπωρημένων με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο πρωταγωνιστών, φτάνει να σβήσει σε ένα κοντινό. Ο Κέβιν και η Νόρα έχουν μόλις χωρίσει, τα παραμύθια που λένε στον εαυτό τους και ο ένας στον άλλο έχουν τελειώσει, όμως και πάλι έμειναν ανήμποροι υπό το βάρος των σταυρών που κουβαλάνε να πουν ο ένας στον άλλον αυτά που πραγματικά έπρεπε να ειπωθούν. Ο φόβος τους νίκησε ξανά. Το Take on Me των A-Ha –όπως ο τίτλος του- τους προκαλεί να βγάλουν από μέσα τους όλα όσα τους πνίγουν, όμως στο τέλος μένει αυτό το πλάνο που κάνει ακριβώς ότι και αυτοί: κρύβουν τα πραγματικά τους συναισθήματα με την «καθημερινή» τους περιβολή. Όποιος μπει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που έχει πλημμυρίσει από την αυτόματη πυρόσβεση θα δει απλώς ότι τρέχει νερό από τα μάτια της Νόρα και όχι τα δάκρυά της.

7. Η σειρά: Sons of Anarchy, s03e13

Η σκηνή: Η εκδίκηση του Samcro

Η μουσική: Battleme – Hey Hey, My My (Neil Young cover)

Ένα ακόμη blockbusterικό φινάλε, ευγενική προσφορά του πιθανότατα τρίτου και καλύτερου κύκλου του Sons of Anarchy. Τα 15 λεπτά του 13ου και τελευταίου επεισοδίου έχει όλα -μα όλα- όσα πρέπει να έχει το τέλος μιας τηλεοπτικής σεζόν: σπουδαίες ερμηνείες, μια κεντρική ιστορία γεμάτη ανατροπές που μόνο προφανείς δεν είναι ακόμη και στο εκπαιδευμένο μάτι, διανθισμένη με τις μικρές, καθημερινές ιστορίες υπέροχων χαρακτήρων, ένα σύνολο γεγονότων που σμιλεύονται σκηνοθετικά ώστε να δημιουργήσουν το αίσθημα της ικανοποίησης και της ολοκλήρωσης στον θεατή όσο πλησιάζει το τέλος. Χωρίς τραβηγμένες από τα μαλλιά σεναριακές «ποικιλίες» και εν τέλει χωρίς άλλες εκκρεμότητες, το συγκεκριμένο τηλεοπτικό τέταρτο είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο τηλεοπτικό εγχείρημα που όμως στέφεται από απόλυτη επιτυχία γιατί όλα τα μέρη λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους: σε αντίθεση με το «εύκολο» κρεσέντο -την βαθμιαία αύξηση της έντασης -και «έντασης»- σε ήχο, εικόνα και πλοκή, το συνήθως πνιγμένο στην ένταση Sons of Anarchy, επιλέγει να κλείσει έναν σπουδαίο κύκλο επεισοδίων με το αντίθετο: ένα τηλεοπτικό -και μουσικό- ντιμινουέντο. Το οποίο ξεκινά 43 λεπτά «μέσα» στο διάρκειας μιας ώρας επεισόδιο, όχι τυχαία, τη στιγμή που ξεκινά να παίζει στο backround ένας ύμνος της ροκ μουσικής, το Hey Hey, My My, διασκευασμένο από τους Battleme, μια μπάντα με ενεργό ρόλο στη σειρά.

Όχι περιέργως η επιλογή -όσο ιερόσυλο κι αν ακούγεται- μοιάζει ιδανική, αφού η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι που κάνει το όλο concept να «δένει». Η ένταση ξεκινά στο μάξιμουμ όταν ο Τζαξ «σοκάρεται» από ένα ακόμη επικίνδυνο και φονικό «παιχνίδι» της πράκτορος Σταλ και σταδιακά ξεκινά να πέφτει, σε μια προσπάθεια ίσως του δημιουργού να δείξει ότι η ανάγκη για εκδίκηση δεν είναι κάτι που πρέπει να γιορτάζεται. Είναι κάτι που απλά υπάρχει και ζει μέσα στην ψυχή ακόμη και αυτών που έχουν μάθει να αγαπούν δυνατά. Σε όρους Sons of Anarchy, όσο κι αν δεν αρέσει σε κανέναν, είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να μπορέσει να συνεχιστεί η ζωή. Η μουσική του Νιλ Γιανγκ παίζει δραματικό ρόλο στην παρουσίαση όσων συμβαίνουν, δίνοντας το τέμπο. Στην πιο δυνατή στιγμή της σεκάνς, τη σεξπιρική διπλή εκδίκηση του Samcro με τη δολοφονία της Σταλ από τον «Όπι» και αυτή του «Τζίμι Ο» από τον Τσιμπς, ο σκηνοθέτης κατεβάζει τα ντεσιμπέλ και αφήνει την εικόνα να μιλήσει. Μετά τη λύτρωση, ο Γιανγκ αναλαμβάνει και πάλι δράση, κλείνοντας το μάτι στον θεατή: «There’s more to the picture than meets the eye». Επτά ολόκληρες σεζόν σε 9 λέξεις.

* η σεκάνς ξεκινά στο 43:40

8. Η σειρά: Lost, s02e01

Η σκηνή: Ο Ντέσμοντ πληκτρολογεί: > : 4 8 15 16 23 42

Η μουσική: Mama Cass Elliot – Make Your Own Kind Of Music

Ποτέ ξανά μια σειρά έξι αριθμών δεν έχει συνδεθεί τόσο έντονα με κάτι το φανταστικό -το fictional ντε. Ποτέ ξανά ένα σχετικά αδιάφορο -πλην απολύτως ταιριαστό στην περίσταση- τραγούδι δεν έγινε ακαριαία τόσο διάσημο σε έναν ολόκληρο πλανήτη επειδή «πρωταγωνίστησε» σε μια ιστορική σκηνή στην αμερικανική τηλεόραση. Το εναρκτήριο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν του Lost –μιας σειράς που για τρεις κύκλους είχε όλα όσα χρειαζόταν για να γίνει απλησίαστη, αξεπέραστη και τελικά κατέληξε ένα κακογραμμένο αστείο και ένα παράδειγμα προς αποφυγή- έκανε ρεκόρ τηλεθέασης για ολόκληρη τη σειρά, ενώ με 23,5 εκατ. τηλεθεατές παραμένει μέχρι σήμερα πολύ ψηλά στη συνολική λίστα της αμερικανικής TV.

Είναι το επεισόδιο που παρουσιάζεται στο κοινό ένας από τους καλύτερους -αν όχι απλά ο καλύτερος- χαρακτήρας ολόκληρης της σειράς, ο Ντέσμοντ, με την ερμηνεία του Σκοτσέζου, Χένρι Ίαν Κιούζικ να του χαρίζει υποψηφιότητα Χρυσής Σφαίρας. Είναι το επεισόδιο που επιτέλους μαθαίνουμε τι στο διάολο κρύβεται μέσα στην καταπακτή, μέσω μιας υπέροχης σκηνής κατά την οποία η Mama Cass των Mamas & the Pappas καλεί τον θεατή να «φτιάξει το δικό του είδος μουσικής». Μια από τις καλύτερες παρουσιάσεις χαρακτήρα ever και γενικά μια σκηνή που η μουσική πρωταγωνιστεί, γεμίζοντας όλα τα κενά που -ως συνήθως- αφήνονται από την εικόνα.

9. Η σειρά: Breaking Bad, s05e22

Η σκηνή: Ο Γουόλτερ παραδέχεται το ποιος είναι και τη μοίρα του

Η μουσική: Badfinger – Baby Blue

«Υποθέτω ότι πήρα αυτό που άξιζα. Σε άφησα να περιμένεις τόσο καιρό, αγάπη μου. Όλο αυτό τον καιρό χωρίς λέξη, δεν ήξερα ότι θα νόμιζες πώς σε ξέχασα ή μετάνιωσα για την ιδιαίτερη αγάπη που σου είχα, μπλε μωρό μου». Κάπως, έτσι, με την πρώτη στροφή του μάλλον άσημου κομματιού μιας άσημης ουαλικής ροκ μπάντας των ‘70s, γράφεται το φινάλε του πιο cool χαρακτήρα ever και μιας πραγματικά συγκλονιστικής από κάθε άποψη σειράς. Το Breaking Bad «έσπασε» την τηλεόραση με κάθε τρόπο, όπως πρέπει να κάνει μια σειρά. Δημιούργησε απίθανες ιστορίες, απίθανους χαρακτήρες, έκανε το κοινό να κλάψει, να γελάσει, να περάσει καλά, να προβληματιστεί. Μπήκε σχεδόν σε κάθε σπίτι, σε κάθε χώρα και πλέον έχει περάσει στην ποπ κουλτούρα.

Ο δημιουργός της σειράς Βινς Γκίλιγκαν επέλεξε προσωπικά τη χρήση της συγκεκριμένης μουσικής στο τηλεοπτικό αντίο του Χάιζενμπεργκ και η επιλογή ήταν κάτι παραπάνω από τέλεια: Η μπλε μεθ του Γουόλτερ και η αυτοκρατορία που έστησε από το «μηδέν» ήταν το «μωρό» του επί πέντε σεζόν κι ας μην το παραδέχθηκε ποτέ. Ποτέ, μέχρι αυτή τη στιγμή. Την ώρα που αιμορραγεί μέχρι θανάτου και καταλαβαίνει ότι επιτέλους έπαθε αυτό για το οποίο πρακτικά πήγαινε γυρεύοντας, η μουσική υπόκρουση θριαμβολογεί για τη νίκη του επί των νεο-ναζί. Και ο δημιουργός αποθεώνει τον χαρακτήρα για την απόλυτη παραδοχή που έχει προηγηθεί. Μιλώντας στη γυναίκα του, παραδέχθηκε ότι τίποτα από όσα έκανε δεν ήταν για εκείνη, για το παιδί, για την οικογένεια, για οτιδήποτε άλλο αλλά μόνο για τον ίδιο. Παραδέχθηκε την ανθρώπινη φύση του. Έτσι, με το Baby Blue να παίζει, μας αποχαιρέτησε. Και εμάς και την «ιδιαίτερη αγάπη» για το «μπλε μωρό» του.

10. Η σειρά: Miami Vice, s01e01

Η σκηνή: Είναι εδώ και είναι πιο σκληροί από ποτέ

Η μουσική: Phil Collins – In the Air Tonight

Cool. Απλά Cool. Τίποτε άλλο. Οι «Σκληροί του Μαϊάμι» όπως έγινε γνωστό στη χώρα μας το «Miami Vice» αφού το «Τμήμα Ηθών» είτε δεν έκανε κλικ είτε είχε καταχωρηθεί ήδη από τον Μανουσάκη, μεσουράνησε στα 80s και κατάφερε να «χωρέσει» -ας το παραδεχθούμε- όλα όσα κάνουν cool τη συγκεκριμένη δεκαετία. Τα ρούχα, το μαλλί, το γυαλί, το αυτοκίνητο, τα κορίτσια, η μουσική. Ο Ντον ο Τζόνσον. Ο Ντον ο Τζόνσον διάολε! Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς που κράτησε για πέντε σεζόν, ο τηλεθεατής παθαίνει… overdose από όλα τα παραπάνω. Ειδικά η νυχτερινή σκηνή κατά την οποία ο Σόνι Κρόκετ και ο Ρικάρντο Ταμπς γυρνούν τους δρόμους του Μαϊάμι με τη μαύρη Ferrari Daytona και από πίσω -στο backround- ο Φιλ Κόλινς περιγράφει αυτό το ιδιαίτερο που υπάρχει στην ατμόσφαιρα, είναι απλά… εμμμ… cool. Ναι, το αποφασίσαμε. Το Miami Vice ήταν cool.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here