Άξιζε τελικά η μάχη του Winterfell;

0

Λίγο πριν το οριστικό τέλος της σειράς – φαινόμενο αναλύουμε το πλέον πολυσυζητημένο επεισόδιο και τι σημαίνει για την ίδια την σειρά.

Μετά την λήξη της σκοτεινής (κυριολεκτικά) μάχης του Winterfell, η Μελισάντρα κατευθύνεται έξω από την πόλη, βγάζει το μαγικό μενταγιόν της που την κρατά νέα και αφήνεται να πεθάνει, έχοντας πλέον εκπληρώσει τον σκοπό της. Πέρα από το γεγονός της εξιλέωσης του χαρακτήρα (είναι υπεύθυνη για ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα της σειράς) η σκηνή φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία. Για την ακριβεία σε αυτή την σκηνή η σειρά φαίνεται να ξεμπερδεύει μια και καλή με το στοιχείο του φανταστικού, με τα τρία τελευταία επεισόδια να επικεντρώνονται (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) στην μάχη για το στέμμα.

Ο σημαντικότερος λόγος της τεράστιας επιτυχίας του GOT είναι ότι κατάφερε να συνδυάσει αποτελεσματικά πολλά κινηματογραφικά είδη με τον πυρήνα του να αποτελείται από δύο βασικά μέρη. Από την μία είναι ένας κόσμος φαντασίας με δράκους, μάγους και ζόμπι, από την άλλη είναι ένα παιχνίδι πολιτικής και κυριαρχίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το σύνολο των οπαδών της σειράς να απαρτίζεται κυρίως από δύο μέτωπα. Τους φανς του φανταστικού και τους φανς της ίντριγκας και της σαπουνοπερικής αισθητικής. Το δεύτερο μπορεί να ακούγεται λίγο μειωτικό αλλά αυτό ισχύει και για άλλα μεγάλα franchises με πρώτο και καλύτερο το Star Wars.

Το The Long Night είχε προωθηθεί ως η πιο σημαντική μάχη της σειράς που θα όριζε το μέλλον των εφτά βασιλείων, βάζοντας στην άκρη το πολιτικό κομμάτι και τοποθετώντας στο επίκεντρο την μάχη μεταξύ ζωντανών και νεκρών. Η σειρά είχε αφήσει να φανεί από το πρώτο επεισόδιο της ότι οι White Walkers θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της σειράς και η λογική έλεγε ότι η σειρά θα τελειώσει όπως ξεκίνησε, δηλαδή με το στοιχείο της φαντασίας.

Βέβαια μιλάμε για το Game of Thrones και οι πιθανότητες να συμβεί αυτό που δεν περιμένεις είναι περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη σειρά (από τις πιο mainstream τουλάχιστον). Έτσι λοιπόν συνέβη κάτι που δεν περιμέναμε. Ο Night King και η απέραντη στρατιά του από ζωντανούς νεκρούς ηττώνται έπειτα από μία συγκλονιστική μάχη, με την Άρυα να επεμβαίνει σαν από μηχανής θεός, μπήγωντας το στιλέτο που είναι υπεύθυνο για την αλυσίδα γεγονότων που διαδραματίζονται στην σειρά. Η μεγαλύτερη απειλή για τον κόσμο του Westeros κατατροπώνεται και η ζωή καταφέρνει να νικήσει τον θάνατο. Τι σημαίνει όμως αυτό για το τέλος της σειράς; Ήταν σωστή η κίνηση να βγάλουν από την μέση τον ισχυρότερο ”κακό” της ιστορίας και να αποχαιρετήσουν το στοιχείο του φανταστικού ή αυτό θα στοιχίσει στο κλείσιμο της σειράς;

Ύστερα από δύο επεισόδια – εισαγωγές, το The Long Night αφοσιώνεται πλήρως στα τεκταινόμενα της μάχης. Οι περισσότεροι χαρακτήρες της σειράς ενώνονται για να αντιμετωπίσουν την μεγάλη απειλή και η αγωνία χτυπάει κατακόρυφα. Διαλέγοντας σωστά μία σκοτεινή κινηματογράφηση (μιλάμε για τον ερχομό του απόλυτου σκοταδιού) οι συντελεστές δεν ήθελαν να παρουσιάσουν άλλη μία μάχη, αλλά περισσότερο να περάσουν συναισθήματα τρόμου και απελπισίας. Και αυτό το πέτυχαν διάνα. Από την αρχή του επεισοδίου βρίσκεσαι καθηλωμένος στην θέση σου και δεν ηρεμείς ούτε στιγμή. Σίγουρα κάποιες σκηνές ήταν λίγο υπερβολικές, παρακολουθώντας πολλούς χαρακτήρες να βρίσκονται περικυκλωμένοι και τελευταία στιγμή να σώζονται ανέλπιστα. Όχι ότι πρόκειται περί κακών σκηνών αλλά η χρήση τους σίγουρα εκβίαζε λίγο την κατάσταση.

Σεναριακά η επιλογή της Άρυα να είναι αυτή που θα σώσει την κατάσταση και όχι ο προβλεπόμενος John Snow ήταν πετυχημένη. Βάζοντας τον Snow να κυνηγά τον Night King σε όλο το επεισόδιο, πέφτοντας συνέχεια πάνω σε εμπόδια, ενίσχυσε το συναίσθημα της απελπισίας και η Άρυα δικαιολογεί όλη την πορεία της στην σειρά, σκοτώνοντας το απόλυτο κακό.

Υπήρχαν βέβαια και αρνητικά πράγματα μέσα στο επεισόδιο. Η σκοτεινή σκηνοθεσία δεν βοήθησε στην καθαρή απεικόνιση κάποιων σκηνών και αν δεν είχες υπερσύγχρονη τηλεόραση, σου ήταν δύσκολο να διακρίνεις τι συμβαίνει. Φυσικά μιλάμε για μια υπερπαραγωγή που είναι κατασκευασμένη να βλέπεται στην καλύτερη ποιότητα, αλλά επίσης είναι και τηλεοπτική σειρά, την οποία ως επί το πλείστον ο περισσότερος κόσμος παρακολουθεί μέσω tablet, laptop και smartphone και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι συντελεστές.

Επίσης το γεγονός ότι το επεισόδιο αποφάσισε να σκοτώσει δευτερεύοντες χαρακτήρες και να αφήσει τους βασικούς χωρίς καμία απώλεια ήταν λίγο απογοητευτικό. Πρόκειται για την μεγαλύτερη μάχη της σειράς και το να μείνουν όλοι οι βασικοί ήρωες ζωντανοί είναι εκτός του κλίματος που έχει δημιουργήσει η σειρά. Πεθαίνουν πολλοί αλλά κανενός ο θάνατος δεν προκαλεί σοκ. Και όταν μιλάμε για την μάχη των μαχών αυτό δημιουργεί θέματα.

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα προκύπτει από τον θάνατο του Night King. Παρ’ ότι επική η σκηνή του θανάτου του, η γεύση που μας αφήνει μετά το τέλος είναι ότι το αργό χτίσιμο των White Walkers κατά την διάρκεια της σειράς δεν απέδωσε καρπούς. Όλη αυτή η προετοιμασία και οι βαρύγδουπες ατάκες τύπου ”Winter is coming” τελειώνει λίγο φθηνά. Αν αυτό ήταν το προτελευταίο επεισόδιο της σειράς θα ήταν πιο ικανοποιητικό. Αντ’ αυτού μένουν τρία επεισόδια με το ένα να είναι σίγουρα εισαγωγικό για την τελική μάχη με την Σέρσει.

Από την 6η σεζόν και μετά όπου τα βιβλία του Martin έπαψαν να αποτελούν πηγή έμπνευσης είναι γεγονός ότι το αφηγηματικό πλαίσιο της σειράς έχει πέσει αρκετά. Χωρίς τα βιβλία οι συγγραφείς έπρεπε να βρουν τρόπους να συνεχίσουν την ιστορία και ταυτόχρονα να κρατήσουν το επίπεδο των πρώτων κύκλων. Αυτό οδήγησε σε κάποιες πραγματικά φαντασμαγορικές σκηνές αλλά και σε μία απογοήτευση όσον αφορά την ροή της ιστορίας. Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία είχε ανοίξει τόσα πολλά μέτωπα και δεν είνα εύκολο να κλείσουν όλα ιδανικά. Η κατάσταση μας ξυπνάει μνήμες Lost, όπου οι σεναριογράφοι έφτασαν σε ένα τέλμα και απλά στο τέλος έκλεισαν την ιστορία, έχοντας αφήσει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και απογοητευτικά κλεισίματα.

Ακόμα δεν γνωρίζουμε πως θα επιλέξει να κλείσει τα βιβλία (αν τα κλείσει ποτέ) ο Μάρτιν. Η εξέλιξη του τέλους πάντως θυμίζει έντονα το τέλος των βιβλίων του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου τα χόμπιτ επιστρέφοντας σώοι από την μεγάλη μάχη στην Μόρντορ, γυρνάνε σε ένα Σάιρ, το οποίο βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία του Σάρουμαν. Εκεί δίνουν την τελική μάχη κερδίζοντας στο τέλος πίσω το χωριό τους. Το τέλος αυτό έχει αρκετούς επικριτές, οι οποίοι θεώρησαν ότι μετά την επικότερη μάχη της τριλογίας ήταν κάπως αχρείαστη αυτή η εξέλιξη. Γι αυτό τον λόγο κιόλας δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στην ταινία.

Από την μία έχοντας δεδομένη την λατρεία του Μάρτιν προς τον Τόλκιν δεν είναι απροσδόκητη αυτή η εξέλιξη. Επιπρόσθετα η σειρά ονομάζεται Game of Thrones, οπότε αν το πάρουμε κυριολεκτικά η τελική μάχη με την Σέρσει δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο της. Από την άλλη πολλοί από τους λάτρεις του φανταστικού σίγουρα νιώθουν μια απογοήτευση για το τέλος (;) αυτού του κομματιού της σειράς, η οποία λογικά θα τελειώσει ρεαλιστικά (πάντα με βάση τον ρεαλισμό της σειράς).

Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις όπου το κλείσιμο μίας δημοφιλούς σειράς έχει ικανοποιήσει την πλειοψηφία του κοινού του. Το έχουμε βιώσει με το Lost, το Dexter και απ’ ότι φαίνεται το τέλος του Game of Thrones είναι καταδικασμένο να διχάσει. Όποιο και αν είναι το κλείσιμο όμως, η διαδρομή ήταν σίγουρα απολαυστική.